Σκόρπιες ψυχές 

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.

Βυθός...

2020-10-11

Πόρτο Εμπέντοκλε,
Σικελία,
18/8/1992.

Η αρχή με μπέρδεψε αρκετά. Όλα έμοιαζαν αψεγάδιαστα, μα συνάμα με συστατικά βγαλμένα από όνειρο. Εμπιστεύτηκα, αφέθηκα και τόλμησα να είμαι ο εαυτός μου μακριά από προσωπεία και διπροσωπία. Αποφάσισα να γίνω μια καλύτερη εκδοχή, η αγάπη μου έδινε δύναμη και ώθηση να ξεφύγω από τον παλιό μου εαυτό, δεν με ξεγελούσαν πια τα λάθη του παρελθόντος ή οι...

Φτερά, πούπουλα, λουλούδια και πέταλα. Μία ζωή μικρή, μεγάλη, παλαβή, ήρεμη και αναρχική! Μία ζωή... μία εκδρομή... Που πριν καν αρχίσει τελειώνει... Που το πρωινό της είναι δύσκολο, όπως κάθε αρχή... Που η ευχάριστη μέση της εκδρομής γίνεται απότομα κ' απρόσμενα ένα με το τέλος... και μία χαρμολύπη με κατακλύζει...

Μπήκες στη ζωή μου ξαφνικά μα και τόσο αθόρυβα! Όταν όλα φαινόντουσαν αβέβαια και μάταια, εσύ φώτισες κάθε μου σκοτάδι... Ήσουν εκείνος, που κατάλαβε και αγάπησε κάθε μου ατέλεια. Ήσουν εκείνος, που είδε το χάος μου και δεν τρόμαξε από αυτό. Ήσουν εκείνος, που μου άπλωσε το χέρι, για να με τραβήξει μακριά από αυτό... Εκείνος, που μου έδωσε...