Zombie προβλήματα...

2019-02-15

Πολλά βραδιά λοιπόν λιώνω μπροστά σε μια οθόνη βλέποντας ότι πεσει στα μάτια μου από οσκαρικες υπερπαραγωγές μέχρι g movies που σου καίνε τον αμφιβληστροειδή από τον τίτλο και μόνο... Και αφού έχω ξεπεράσει και το party animal και το έχω αναγάγει σε τέχνη "party beast", καταλαβαίνουμε ότι άνετα πια μπορώ να δίνω εγώ τα όσκαρ και τα βατόμουρα με ανώτερο επίπεδο Κουτσογιαννόπουλου...

Απ' όλες τις ταινίες όμως σκαλώνω περισσότερο σε εκείνες τύπου walking dead, van helsing, resident evil. Ο λόγος είναι η πληθώρα των ζόμπι ή των βρικολάκων, το μυαλό μου κάνει μια διεστραμμένη προσομοίωση και εκεί που βλέπεις το κεφάλι του ζόμπι εγώ βλέπω τον ενφια… Βλέπω στο δίπλα ζόμπι κινητό... Στο παραδίπλα ΔΕΗ... Ένα φοβερό πράγμα…

Και ξάφνου, από βουκολική γουρούνα που κατασπαράζει πατατάκια, γίνομαι η Mila Yovovits. -Μόνο στην ιδιότητα αυτής, γιατί κάθε ομοιότητα μαζί της είναι προϊόν χρόνιας χρήσης κακής ποιότητας ναρκωτικών- Τι εννοω… Φασκιωμενη λοιπόν με χειροβομβίδες, νάρκες, σφαίρες, ατομικές βόμβες, καλασνικοφ, 3 υποβρύχια και 8 LEGO ninjako και αρχίζει να σφαγιάζει σαν να μην υπάρχει αύριο...
(Μέσα στα προαναφερθέντα προβλήματα είναι και 2 πρώην, 4 πελάτες, 1 γείτονας και κάτι πρώην αφεντικά) Και αυτά έρχονται σε ορδές και η άλλη δίνει πονο σαν να μην υπάρχει αύριο... Που προφανώς δεν υπάρχει, αλλά εκείνη η λυτρωτική στιγμή που παίρνω τη θέση της, είναι ο λόγος που έχω δει αυτή τη σαπίλα της ταινιοθηκης τουλάχιστον 2-3 φορές...

Μετά επανέρχομαι στον καναπέ μου ως domino αλλά επανέρχονται και τα προβλήματα δριμύτερα... Πού πας ρε ξεβρακωτη στα αγγούρια;;; Και γίνομαι σαν το ανέκδοτο που έκλεψε ο γκαντέμης γραμμάτια από την τράπεζα και δούλευε για να τα ξεχρεώσει...
Αλλά εκείνη η μοναδική στιγμή που γίνομαι η Mila με κάνει να πιστεύω σε ένα καλύτερο αύριο με πολλά ζόμπι, αλλά χωρίς προβλήματα!!!

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!