Υπομονή και όνειρα...

2019-04-22

Περνάς κι εσύ αδιάφορα, τα Σάββατα;

Βγαίνεις κι εσύ, για να γεμίσεις το κενό που έχεις μέσα σου;

Εκνευρίζεσαι που είναι ακόμα εκεί;

Το νιώθεις σαν μια τρύπα, που σου ρουφάει την ψυχή;

Συναναστρέφεσαι κι εσύ με τοξικούς ανθρώπους;

Αναλώνεσαι σε σχέσεις επιφανειακές;

Νιώθεις να χάνεις την ουσία;

Άραγε... Πόσα άσκοπα ξενύχτια να πέρασες μεθυσμένος, προσπαθώντας μάταια να νιώσεις κάτι;

Θυμάσαι ακόμα πως είναι να νιώθεις;

Πώς είναι να κάνεις υπομονή νηφάλιος και όνειρα μεθυσμένος;

Πώς νοσταλγείς ένα πονεμένο παρελθόν;

Πώς το κάνεις να μοιάζει ονειρικό;

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!