Χριστουγεννιάτικη μελαγχολία...

2019-12-29

Κι εκεί που περπατάς κάτω από τα στολισμένα φώτα στους δρόμους, περνάς τα σπίτια και ρίχνεις ματιές στα φωτεινά δέντρα μέσα από τα τζάμια των μπαλκονιών, μέσα σου κάτι θέλει να κλάψει και να αποτραβηχτεί από όλα αυτά. Περιμένεις να φύγουν οι γιορτές για να αισθανθείς και πάλι φυσιολογικά.

Η γιορτή των Χριστουγέννων και το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, είναι μια πολύ χαρούμενη περίοδος για τους περισσότερους ανθρώπους, όχι όμως για όλους. Πολλοί βιώνουν θλίψη και μελαγχολία, νιώθουν μοναξιά και τους πλημμυρίζει μια έντονη ανάγκη για απομόνωση. Κανένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι και κανένα οικογενειακό τραπέζι δεν μπορεί να τους καλύψει το κενό. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Τι μας κάνει να θέλουμε να εξαφανιστούμε από τον πλανήτη όταν βλέπουμε τα λαμπάκια στις βιτρίνες να αναβοσβήνουν παιχνιδιάρικα;

Βέβαια, για κάθε κομμάτι της ύπαρξής μας, ένας μεγάλος παράγοντας είναι η οικογένεια. Μεγάλη, μικρή, υπαρκτή ή ανύπαρκτη, με όμορφες ή άσχημες στιγμές που μας αφήνουν στη μνήμη, η οικογένεια είναι εκείνη που μας επηρεάζει με τον τρόπο της σε όλη μας τη ζωή. Πόσο μάλλον τα Χριστούγεννα, όταν προβάλλεται το πρότυπο της χαρούμενης κι αγαπημένης οικογένειας, με κάθε ευκαιρία, στην τηλεόραση, στις διαφημίσεις, στα τραγούδια, στα σχολεία. 

Όμως, δεν έχουμε όλοι τη δυνατότητα να σφίξουμε τους αγαπημένους μας στην αγκαλιά μας. Πάντα οι ημέρες αυτές θα μας θυμίζουν ότι η πραγματικότητα απέχει από το παραμύθι. Ένας ακόμα παράγοντας μελαγχολίας είναι αναμνήσεις που έρχονται στη μνήμη μας πιο δυνατές και έντονες, από το παρελθόν. Μνήμες από εποχές που περνούσαμε όμορφα με πρόσωπα και καταστάσεις και πλέον δεν μπορούμε να ζήσουμε. Όλα αυτά μας λείπουνε την εποχή με τις μεγαλύτερες προσδοκίες, που είναι όλοι αγαπημένοι και μαζί.

Θα πρέπει να αποδεχόμαστε απόλυτα όλα μας αυτά τα συναισθήματα. Είναι φυσιολογικά, και πολλοί τα βιώνουν μαζί μας. Πρέπει να τα δεχόμαστε και να τα αγκαλιάζουμε, δίνοντας στον εαυτό μας τον χρόνο και τον χώρο που χρειάζεται, για να περάσει όμορφα με τον τρόπο που εκείνος θέλει, και όχι με τον τρόπο που μας επιβάλλουν τα έθιμά μας. Ο καθένας μας λαμβάνει το δικό του νόημα από τις γιορτές, για αυτόν τον λόγο ας φροντίσουμε τον εαυτό μας με τον καλύτερο τρόπο, έχοντας κοντά μας τα αγαπημένα μας πρόσωπα και δημιουργώντας νέες αναμνήσεις.

Ελίνα Σίλοβα

-Πτυχιούχος Κοινωνιολογίας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!