Xορεύοντας στη βροχή!!!

2018-09-28

Μου 'χες πει κάποτε, πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να μη τη ζήσουμε όπως θέλουμε.

Σου είπα ότι μπροστά της είμαστε ένα τίποτα και μπορεί να μας κάνει ό,τι θέλει.

Τότε σηκώθηκες, άπλωσες το χέρι σου και μου είπες «Μου χαρίζετε αυτό το χορό;»

Έτσι; Σε ρώτησα έκπληκτη.

Μου ζήτησες να σε εμπιστευτώ.

Έπιασα το χέρι σου και κατευθείαν με τράβηξες κοντά σου.

Σε ρώτησα αν αποσκοπούσε κάπου ο χορός.

Δεν απάντησες. Με κοίταζες στα μάτια και κατάφερες να με κάνεις να χορέψω χωρίς μουσική μόνο και μόνο ακολουθώντας εσένα.

Άρχισε να βρέχει και κοιτάξαμε κατευθείαν τον ουρανό. Χαμογέλασα.

Τι κι αν γυρνούσαμε σπίτι με πυρετό, εμείς συνεχίσαμε να χορεύουμε στη βροχή.

Άρχισες να σιγοτραγουδάς τη μελωδία από το αγαπημένο μου τραγούδι.

Θα κρυώσουμε σου είπα.

Δεν αξίζει για ένα χορό με τον έρωτά σου στη βροχή; Ακούγοντας την αγαπημένη σου μελωδία;

Δεν απάντησα. Απλά χαμήλωσα ένοχα το βλέμμα μου.

Βλέπεις αγάπη μου; Μου ψιθύρισες γλυκά. Ακόμα και όταν πεισμώνεις, η ζωή θα σου δώσει αυτό που θέλεις. Ακριβώς γιατί μας κάνει ότι θέλει. Γι' αυτό μην αντιστέκεσαι. Έχε της εμπιστοσύνη και αν έχεις έστω και μια ιδέα για το τι πραγματικά θέλεις, θα δεις πως θα σου το δώσει και με το παραπάνω.

Μου τη δίνει όταν έχεις τόσο δίκιο, παραδέχτηκα νικημένη.

Το ξέρω. Γι' αυτό δεν μπορείς χωρίς εμένα. Χαμογέλασες.

Ούτε εσύ μπορείς.

Όχι ζωή μου... Με τίποτα...


Μάρω Εφ.



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...