"Writer's block"

2019-06-04

Το ξέρεις. Είναι το συναίσθημα που σε κάνει να κοιτάς κενός μια οθόνη. Πατάς δυο πλήκτρα. Όχι... Backspace. Και εκεί βαμμένος άσπρος απ' την αντανάκλαση της οθόνης, βαφτισμένος ανίκανος, θα θυμηθείς το γκοφρέ μαύρο μπλοκάκι σου (οι αγαπημένοι σου γράφανε στο χερι) και θα προσπαθήσεις. 

"Καθώς προχώρησα είδα
Ξαφνικές λάμψεις ομορφιάς"

Όχι. Έξι λέξεις. Έξι μικρές μουτζούρες. Θα Συνεχίσεις να μουτζουρώνεις μέχρι να γίνουν όλα μια τεράστια μπλε δίνη από μουτζούρες. Το χάος του μυαλού σου σε πορτραίτο.

Θα σηκωθείς. Θα αφήσεις αυτή τη μικρή δίνη στο γραφείο σου. Θα κλείσεις τα φώτα. (Όλα εκτός από ένα) Θα πάρεις τα κλειδιά σου , τα τσιγάρα σου, το κινητό σου. Θα βγεις και θα κλειδώσεις. Με το ασανσέρ ή με της σκάλες; Δεν θα κοιτάξεις για λογαριασμούς στην είσοδο, θα κλείσεις την εξώπορτα και θα ξεκινήσεις να περπατάς, μέχρι η Αλεξάνδρας να γίνει Κηφισιάς και μέχρι η Κηφισιάς να γίνει Πατησίων.

(Τα ποδια σου θα σε πάνε μόνα τους) και όταν έρθει η στιγμή που πίσω απ' τα μάτια σου θα αρχίσουν να πετάγονται λέξεις, φράσεις, (σταμάτα, στρίψε ένα τσιγάρο, βγάλε το κινητό και ηχογράφησε. 
Πέντε δευτερόλεπτα. Δέκα. Εκατό. Όσα αντέχεις!) 

Πάλι πίσω την Αλεξάνδρας. Μέχρι να γίνει Κηφισιάς, μέχρι να χάσεις τον χρόνο και τα πόδια σου να σε πάνε σπίτι. Ξεκλείδωσε. Πέτα τα παπούτσια σου. Κράτα τα φώτα χαμηλά. Βάλε το αγαπημένο σου πιάνο. Απλώσου στην καλύτερη καρέκλα σου. (Υπάρχει πάντα αυτό το κενό πίσω απ' την μύτη και τα μάτια, ανάμεσα στο πραγματικό και τις λέξεις, το κενό που γεννάει μόνο σε χαμηλά φώτα)

Και ξεκινά να χορεύεις! Μέχρι οι μουτζούρες σου να πάρουν σχήμα και να αρχίσουν να χορεύουν... 

"Σε κάθε βήμα μου προς τα εμπρός
Στιγμιαίες εκωφαντικές λάμψεις ομορφιάς σαν κύματα φώλιασαν πάνω μου"

Το χάος χορεύει σαν σπείρα, μέχρι να γεννήσει την απόλυτη συμμετρία σε λευκά ανθοπέταλα.

Ανδρονικος Σαραντοπουλος


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!