Βυθός...

2020-10-11

Πόρτο Εμπέντοκλε,
Σικελία,
18/8/1992.


Αγαπημένη μου Άννα,

Σου γράφω το γράμμα αυτό από το Πόρτο Εμπέντοκλε, όπου κάναμε μια στάση από προχτές. Η αποστολή μας, πηγαίνει καλά. Το αφιέρωμα που μου ζήτησαν να γράψω για τη Σικελία, θα είναι έτοιμο σε λίγες ημέρες. Ο Κώστας, ο φωτογράφος που η εφημερίδα έστειλε μαζί μου, είναι εξαίρετος επαγγελματίας, οπότε η περιήγηση τελειώνει γρήγορα, και γράφοντας παράλληλα το συνοδευτικό κείμενο, μας μένουν μερικές ώρες για ξεκούραση και λίγη ηρεμία. Το νησί είναι θαυμάσιο. Όμως νιώθω κενός. Λείπεις. Θα ήθελα να ήσουν εδώ, γιατί σε σκέφτομαι συνέχεια. Μπορούσα να πείσω την εφημερίδα να 'ρθεις μαζί, όμως δε θέλησες... Κι αυτό, όχι γιατί έχεις πολλή δουλειά, ή δε θα 'θελες να δεις έναν καινούργιο τόπο -σου αρέσουν τόσο πολύ τα ταξίδια άλλωστε-, αλλά γιατί δε ξέρεις πού πάει αυτή η ιστορία μεταξύ μας... Ένα χρόνο μπαινοβγαίνουμε ο ένας στο σπίτι του άλλου. Μα η κατάσταση παραμένει μπερδεμένη. Είμαστε τόσο διαφορετικοί. Εσύ, πετυχημένη, με εξαιρετική δουλειά. Εγώ, ένας κακοπληρωμένος γραφιάς, που ζει σ' ένα δώμα, χρωστάει κοινόχρηστα, και προσεύχεται εκεί που δε πιστεύει, μπας και τον στείλει, καλή ώρα, η εφημερίδα για κανένα αφιέρωμα, μήπως και ξεσκάσει λίγο βλέποντας έναν τόπο, που υπό άλλες συνθήκες, θα τον αντίκριζε μόνο σε φωτογραφία. Ήθελες να πάμε για φαγητό τις προάλλες. Είχα μείνει με 3 χιλιάρικα, και σου είπα να μη πάμε, διότι δε θα μπορούσα να βγάλω την υπόλοιπη εβδομάδα, ώσπου να πληρωθώ.
Εκνευριστικές άσχημα, λέγοντας πως δε γίνεται 28 χρονών γομάρι να ζει κατ' αυτόν τον τρόπο. Μου συνέστησες να βρω "μια κανονική δουλειά". Σου φώναζα πως απλά κυνηγάω τα όνειρά μου. Είχαμε άλλον έναν άσχημο καυγά, καταλήγοντας όμως μετά, και πάλι στο κρεβάτι μου... Τελικά αυτό μόνο μας κρατάει μαζί: το γαμήσι. Δε χρησιμοποιώ άλλη λέξη, διότι τα ζωώδη ένστικτα που νιώθουμε στο κρεβάτι, μόνο ως "γαμήσι" μπορούν να περιγραφούν. Γιατί τις στιγμές εκείνες, είμαστε διαφορετικοί, και το μόνο που ακούγεται, είναι η ανάσα μου κι οι φωνές σου... Τελικά, το γαμήσι, είναι το μόνο μέσο ταξικής ισοπέδωσης. Όλοι είμαστε ίδιοι μέσα σε αυτό. Γυμνοί, παραδομένοι στα πάθη μας. Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, πετυχημένοι και άνεργοι. Υπάρχουν μόνο τα σώματα. Τίποτε άλλο. Καθαρά ζωώδη τα κριτήρια. Κι όμως, αυτή είναι η πραγματική ανθρώπινη φύση. Η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε πέρσι, ζήτω το γαμήσι λοιπόν, ως μέσο εξάλειψης των κοινωνικών τάξεων! Αυτό μόνο μας ενώνει. Ποτέ δε μας ένωσε κάτι άλλο. Τα φαινομενικά "κοινά" που έχουμε -βιβλία, κινηματογράφος, η μουσική του Χατζιδάκι-, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η επιφάνεια, και δε φτάνουν, ώστε να καλύψουν τις διαφορές μας... Τελικά, είμαστε δυο διαφορετικοί κόσμοι. Και με πονάει αυτό. Γιατί σε αγάπησα, και σ' αγαπάω... Κατά τα άλλα, τα Σαββατοκύριακα π.χ., όταν εσύ μου μιλάς για θέατρο, εγώ σου μιλώ για τον Τζάτζο, τον Σάντρο, τον Μαρτσέλο, τον Χαλκίδη, και την υπόλοιπη ενδεκάδα της Ξάνθης, και μου λείπουν οι φωνές του Ευτύχη στην κερκίδα... Δε ξέρω τι άλλο να σου γράψω, τα λόγια μου στέρεψαν. Μόνο ότι δεν παύω να σε σκέφτομαι... Ώρα να κλείσω το γράμμα αυτό. Πρέπει να κοιμηθώ σχετικά νωρίς, γιατί αύριο θα πάμε προς το Παλέρμο, στον τόπο που τον περασμένο Μάη, δολοφονήθηκε ο δικαστής Falcone. Θέλω να μπει κι αυτό στο αφιέρωμα... Σε σκέφτομαι,
Τάσος.

ΥΓ: σου εσωκλείω στο φάκελο 100.000 Λιρέτες. Δώσ' τες στον Γιάννη, και πες του να μου πληρώσει τη ΔΕΗ. Δε θέλω να αφήσω κι άλλες εκκρεμότητες πίσω. Το τηλέφωνό του είναι 6224495. Παρ' τον να συνεννοηθείτε σε παρακαλώ.

Η ΔΕΗ τελικά πληρώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Το επόμενο πρωί, ο Τάσος κι ο Κώστας, ξεκίνησαν για το Παλέρμο. Τράβηξαν φωτογραφίες στο μέρος που εξερράγη το αυτοκίνητο του δικαστή, κι έπειτα, κινήθηκαν προς το αεροδρόμιο Punta Raisi, ώστε να φάνε κάτι. Εκεί, ο Τάσος σηκώθηκε να πάει στο μπάνιο, λέγοντας στον Κώστα να περιμένει λίγο. Ο φωτογράφος, ήταν ο προτελευταίος άνθρωπος που τον είδε. Ο τελευταίος, ήταν μια κυρία στην έξοδο του αεροδρομίου, που όπως κατέθεσε στην αστυνομία και τους Καραμπινιέρους, τον είδε να βγαίνει βιαστικά, κρατώντας το μαύρο τσαντάκι του, το οποίο βρέθηκε 20 ημέρες μετά, κοντά στα στενά με τη Μεσσίνα. Αστυνομία, Καραμπινιέροι κι Ερυθρός Σταύρος, δε μπόρεσαν να βρουν τίποτε άλλο. Κάποιος μόνο, μετά από 4 μήνες, ανέφερε σε έναν Σικελό επιθεωρητή που συμμετείχε στις έρευνες, πως τον είχε δει σε έναν μοναστήρι της Νόρτσια, καθώς επέστρεφε πίσω στη Σικελία από ένα ταξίδι του στον βορρά, και έκανε στάση για να προσκυνήσει. Τελικά, ήταν κάποιος Μαλτέζος μοναχός, που απλά του έμοιαζε κάπως. Η Άννα τον ξέχασε γρήγορα. Παντρεύτηκε έναν καθηγητή ιατρικής που γνώρισε σε μια γιορτή κοινών τους φίλων στη Σαντορίνη το καλοκαίρι του 1994, και σήμερα έχει δύο παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό, με μια λαμπρή καριέρα, όπως αυτή των γονιών τους, μπροστά τους. Τον Ιούνη του 2019, η αρχαιολογική υπηρεσία της Μεσσήνης, οργάνωσε μια σειρά καταδύσεων, με σκοπό την ανάσυρση ενός αρχαιοελληνικού ναυαγίου από τα στενά μεταξύ Σικελίας και ηπειρωτικής Ιταλίας. ΟΙδύτες, ανακάλυψαν στον βυθό, πλάι στο ναυάγιο, κάτι μακάβριο: έναν ανθρώπινο σκελετό, και δίπλα του, μια τσιμεντένια βάση για ομπρέλες, δεμένη με συρματόσχοινο. Στην αρχή, ο νους όλων, πήγε σε κάποιο παλιό έγκλημα της μαφίας. Όμως εκείνος ο Σικελός επιθεωρητής, ενθυμούμενος ανεξιχνίαστες έρευνες στις οποίες είχε συμμετάσχει, ξανάνοιξε την υπόθεση μιας μυστηριώδους εξαφανίσεως ενός Έλληνα υπηκόου το μακρινό καλοκαίρι του 1992... Τελικά, οι εξετάσεις DNA που έγιναν, απέδειξαν πως ο σκελετός ανήκει στον Τάσο. Τότε ήταν, που η εξαφάνιση συνδέθηκε με μια ασήμαντη σχεδόν καταγγελία για κλοπή μιας ξύλινης βάρκας, η οποία τελικά βρέθηκε στο μέσο του στενού. Τότε, όλοι είχαν υποθέσει, πως είχαν λυθεί τα σχοινιά, κι η βάρκα παρασύρθηκε στα ανοιχτά από το ρεύμα. Τώρα πλέον, ήξεραν τι συνέβη... Έτσι, η υπόθεση έκλεισε μετά από 27 χρόνια. Ήταν η απόφαση κάποιου να δώσει ένα τέλος. Κι αυτό γιατί, πολλές φορές, οι άνθρωποι μπορεί να μη μιλάμε, μα εκεί μέσα, στις ψυχές μας, να μας πονούν τόσα πολλά, τα οποία μπορούν να οδηγήσουν στο έσχατο σημείο: το φυσικό τέλος...

Γρηγόρης Καραγιαννίδης.

Αθήνα,
22/8/2020.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!