Βλέποντας το pretty woman ως ενήλικη...

2019-06-02

Μεγάλη υπόθεση οι μεγάλες προσδοκίες... Η σεξουαλικότητα, η επιθυμία και η ανάγκη για το δικό μας παραμύθι, είναι ένα θηρίο που κάθε γυναίκα κυνηγά να το δαμάσει... Ίσως είναι και η μοναδική τόσο αιματηρή μάχη που δίνει...

Η δεκαετία των 20 είναι μια ατέρμονη μάχη για τον χαμένο πρίγκιπα που είναι κομμένος και ραμμένος επάνω μας... Φτάνουν τα 30, που αρχίζουν οι συμβιβασμοί και με τους δούκες πιάνουν τα 35 και ένας ιπποκόμος είναι αρκετά καλός υπό συνθήκες ηλικιακής πίεσης...

Και ξαφνικά στον απόηχο μιας κουραστικής μέρας, μετά από μια τριτοτέταρτη δουλειά που αναγκάζεσαι να κάνεις, ανοίγεις την τηλεόραση... Η γη της επαγγελίας για ένα απόλυτα φθαρμένο μυαλό... Και εγένετο "Pretty Woman"... 

Πόσο παιγμένο κλισέ, παλιομοδίτικο και out of order σαν ταινία; Αλλά αυτή η Βίβιαν με τη ζωντάνια της, αυτός ο Έντουαρντ με την πριγκιπική συμπεριφορά, σε κάνουν να βολεύεις τον πωπό σου αναπαυτικά και να χάνεσαι στη δική τους εξωπραγματική αγάπη...

Πατημένα 30... Τσαλαπατημένα… Και ψάρωσα... Ξανά... Όπως στα 18...
Στιγμιαία ήθελα να είμαι στη θέση της... Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι όσα και να περνάω, όσο και αν άλλαξα, ποτέ δεν έφυγε η θέληση για παραμύθι... Το δικό μου παραμύθι... Έχει επέλθει η έπαρση των 18, αλλά έχει μείνει η ανάγκη για ζωή, προσωπική, ρομαντική, με δόσεις παραμυθένιες...

Έχει μείνει μέσα μου το κοριτσάκι που ξεχνάω καθημερινά να ασχοληθώ μαζί του σε σημείο που το λες και κακοποίηση... Σήμερα όμως τώρα αυτή τη στιγμή υπόσχομαι να δώσω μια ευκαιρία στο παραμύθι μου και πότε δεν είναι αργά... Για καμία μας...

Κρατήστε το κοριτσάκι σας όσο περισσότερο μπορείτε και αφήστε το να ζει το παραμύθι του.....η έστω να να το κυνηγα... Και ποιος ξέρει;;; Μπορεί να μην είναι ο Ρίτσαρντ Γκιρ, αλλά ο Βαγγέλης από την Χαριλάου και να είναι για μας αυτός που θα κάνει την υπέρβαση...

Domino Midas sin