Victoire Pyrrhique!

2018-10-13

Έχουμε, τελευταία, υποστεί έναν πολυεπίπεδο εκφυλισμό και τούτο προκύπτει μόνον από τον τρόπο των άλλων απέναντί μας.

Είτε αφορά στον τρόπο σκέψης, είτε στα συναισθήματά μας, είτε στην εργατικότητα, στο πολύ - τραγουδισμένο φιλότιμο, στις αξίες μας...

«Βαλλόμεθα πανταχόθεν», πολιτική, πίστη, παιδεία, πατρίδα, φιλία, εργασία, σχέσεις και καταλήγουμε σαν ζεματισμένα κοτόπουλα να κουτουλάμε από οθόνη σε οθόνη, γυρεύοντας τάχα τρόπο για να πιστέψουμε πως ζούμε κάπως.

Τα φτωχαδάκια αποθεώνουν (με ένα σωρό κομπλεξικά σύνδρομα) το χρήμα που δεν έχουν, στεγνοί από συναισθήματα και όνειρα, καταντάνε να ξεπουλάνε την «ευτυχία» τους για λίγα φραγκοδίφραγκα.

Οι βολεμένοι συνθλίβονται σαν μοντέρνοι Δον Κιχώτες ανάμεσα σε φανταστικούς εχθρούς, στεγνοί από συναισθήματα και όνειρα, κοκορεύονται ζαλισμένοι στον «ανεμόμυλο» της μιζέριας τους.

Οι πλούσιοι βασανισμένοι από την αξεδίψαστη τυραννία της απληστίας, στεγνοί από συναισθήματα και όνειρα, «περιδινίζονται» σε έναν ασυγκράτητο υλικό ευδαιμονισμό, νομίζοντας πως εκείνος κρύβει καλά την μέσα γύμνια τους.

Μικρομέγαλοι έφηβοι, στεγνοί από συναισθήματα και όνειρα, σπουδαγμένοι στα κανάλια πυκνοκατοικημένων «φόλοερς», διδάσκονται από νεοφανείς πνευματικούς ταγούς του -εσύ σωλήνα- (you tube), πως από αυτόφωτος, γίνεσαι ετερόφωτος και από ετερόφωτος.. αφώτιστος.

Ποιος άραγε μας «ρούφηξε» τα συναισθήματα;
Ποιος μας έκλεψε τα όνειρα;

Όπως και αν ακούγονται τούτες οι λέξεις, σκληρές, οργισμένες θα πει κανείς, κρύβουν ένα ολοφάνερο μήνυμα, μιαν ευχή:

«Να αγαπώ και να ονειρεύομαι»

Δεν είναι ευχή, είναι αρχή και στην καρδιά της κρύβει την επανάσταση!

#mazisu

λ



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!