Τσιγκούνης, αυτή η μάστιγα!

2019-04-14

Κάθε φορά που ένας τσιγκούνης παίρνει επίσημα τον τίτλο ολόκληρη η ανθρωπότητα αποκτά ένα καινούριο άλυτο πρόβλημα… Άλλο νοικοκύρης, άλλο σφιχτός. Άλλο οικονόμος, άλλο τσιγκούνης. Άλλο σπάταλος, άλλο οικονόμος. Άλλο τ' άλλο του τρελού το φεύγα και ελα…

Ο τσιγκούνης έχει την ιδιότητα να κρύβεται πίσω από μερικώς πιο ευγενείς χαρακτηρισμούς γιατί φοβάται το bullying των σπαταλών... Δε θα πει ποτέ ας πούμε «δε δίνω τ'αγγέλου μου νερο» θα πει «εγώ θεωρώ ότι είναι εδώ για να με προστατεύσει, όλα τα καλά τ' ουρανού έχει, το δικό μου το βρωμονερο θα ζήλευε;» Αυτό λέγεται καλυμμένο επιχείρημα απαράμιλλης τσιγκουνιάς...

Ο λογαριασμός πάντα ρεφενέ ή πάντα στα δυο... Μια πολύ συνηθισμένη επιλογή είναι να πηγαίνουν προς το τέλος των τραπεζιών ώστε να τρώει τα εναπομείναντα και στο λογαριασμό να μενει εκτός αφού «τώρα ήρθες». Δεν καλεί ποτέ και κανέναν σπιτι του και έτσι γλυτώνει ένα τεράστιο έξοδο. Φυσικά όταν τον καλούν σε σπιτι σπανίως θα πάει γιατί εκτός από τσιγκούνης έχει και αρχές δεν πάει με άδεια χέρια... Αλλά από τα άδεια χέρια και την άδεια τσέπη, προτιμώ την άδεια ασθένειας από όλο το φιλικό περιβάλλον για όσο καιρό χρειαστεί...

Ερωτεύτηκε ο τσιγκούνης... Τι τα θες και δε τα κλαις; Αλί στην ερμη που η μοίρα της γράφτηκε με αίμα πανω στην άμμο... Ο έρωτας του τσιγκούνη κρατάει ακριβώς μέχρι τον λογαριασμό του πρώτου ραντεβού, μετά θα πρέπει να δουλεύει η μαύρη για 100 χρόνια χωρίς ύπνο, να ζητάει συγνώμη μέχρι να σβήσει ο ήλιος και να του πληρώνει τους λογαριασμούς μέχρι να γίνει η γη τραμπολίνο με την ελπίδα να του φύγουν τα ψυχολογικά...

Ο τσιγκούνης είναι μια διαταραχή που ενώ όλοι υποφέρουν ο μαλακας δε παίρνει χαμπαρι...
Δεν υπάρχει όριο σ' αυτούς και όσα τα καβούρια στην τσέπη, άλλα τόσα στην καρδιά...
Μακριά από κομπλεξικό και τσιγκούνη μου έλεγε μια φιλη πολλά πολλά χρόνια μεγαλύτερη μου... Δόξα τω θεω τα δοκίμασα και τα δυο... Άντε διαβάστε εδώ μπας και γλιτώσετε κανα στραπάτσο!!!

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.