Του καναπέ τα αίσχη!!!

2019-03-27

Έρχεται εκείνη η μαγική ώρα που τελικά μένετε μόνοι… Εσύ και αυτός... Έχεις κάνει μπάνιο, έχεις βάλει τα απίστευτα απαλά και φρεσκοπλυμένα πυζαμάκια σου και είσαι έτοιμη...

Ένα χαμόγελο σχηματίζεται γοργά στο πρόσωπο, το κρασί γεμίζει το ποτήρι και ο ήχος αυτός γεμίζει το δωμάτιο... Έχει σβήσει το φως της καθημερινότητας και έχει ανάψει το γλυκό vintage πορτατίφ της απόλαυσης, το απαλό ζεστό χρωμα του φωτίζει όσο ακριβώς χρειάζεται αυτή η στιγμή για να γεννηθεί η μαγεία...

Τον κοιτας να σε προσκαλεί στην αγκαλιά του... Σχεδόν ικετεύει...
Και φυσικά θα πας... Μόλις έρθει η πίτσα... Πατάς το play... Και οι ορμόνες της χαράς κάνουν πάρτυ, ακούς τον αγαπημένο ήχο που έχουν όλες οι ταινίες όταν ξεκινούν...

Ήρθε η πίτσα... Ξεδιπλώνεις νωχελικά την φρεσκοπλυμενη κουβέρτα αγκαλιτσας και φτανει η ώρα να του δωθείς ολοκληρωτικά... Κάθεσαι επάνω του, βολεύεσαι σαν να μην υπάρχει αύριο, ανοίγεις το κουτί της πίτσας και πνίγεις ένα κομμάτι σαν να βγήκες από την κατοχή... Γεμίζεις λάδια το κρυστάλλινο ποτήρι του κρασιού και έχεις μπει πλέον στη ζώνη του καναπέ... Σου ανήκει και του ανήκεις όπως το δέρμα στον ανθρωπο...

Ποτέ κανείς δε ξεπέρασε αυτές τις ηδονικές στιγμές με τον καναπέ... Και το μέγεθος του δε μετράει... Το όνομα του είναι η λύση για κάθε πρόβλημα.... Είναι ο καναπές ο άντρας της ζωής μας...

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...