Τοξικοί φίλοι!

2019-01-20

Ξεκινώντας να σημειώσουμε ότι ο τίτλος είναι μια αντίφαση μέσα στην ίδια πρόταση... Καμία φιλία δεν είναι τοξική δε συμβαινει το ίδιο όμως και με τους ανθρώπους που προσπαθούν να ζήσουν μια φιλία... Αφιερωμένο σε ανθρώπους που πηρα έδωσα χάσαμε όλοι και η ζωή συνεχίζεται... 

Μετά τους γονείς μας και την ευρύτερη οικογένεια ο κάθε άνθρωπος ψάχνει την αποδοχή στο κοινωνικό σύνολο έξω από την σπιτική πόρτα.. Νήπια, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, στρατός, πανεπιστήμιο... Οι σταθερές βάσεις που οι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους για να μπορέσουν να βιώσουν τη συντροφιά και την αποδοχή. Οι φιλίες φέρνουν γέλια, εμπειρίες, αναμνήσεις, μυστικά, άπειρα σημεία του εγκεφάλου λειτουργούν ακατάπαυστα για να ανταποκριθούν στη φιλία. Και εδώ σταματάει η λογική. 

Δε βγάζει κανένα νοημα να χαρίζεις την φίλια σου για να εισπράξεις προδοσία, απαιτήσεις, υποταγή... Και δυστυχώς είναι το σύνηθες. Οι φιλικές σχέσεις μοιάζουν κάπως με τις ερωτικες όλα στην αρχη είναι μέλι γάλα μετά είναι τα δύσκολα.... Όταν μπαίνουν χρήματα, συμφέροντα, απαιτήσεις, κοινές ερωτικες επιλογές, ζήλεια στη μέση και ξαφνικά οι φιλίες μετατρέπονται σε ένα ατελείωτο πεδίο μάχης με θύματα συνήθως αποδεκατισμένα μυστικά στη φορά αδύνατα σημεία σε κοινή θέα προσβολές για επιλογές κριτική του αίματος... 

Γιατί ο φίλος ξέρει... Πού πονάς, γιατί πονάς, πότε πονάς... Και του έχεις παραδώσει ήδη τα όπλα... Θυμάμαι κάποτε όταν έμεινα έγκυος, ετών 30, η κολλητή μου μόλις το άκουσε και δήλωσα ότι θα το κρατήσω το πρώτο πραγμα που μου είπε ήταν "να πας να το ρίξεις να συνεχίσουμε τη ζωή μας!" Σαφώς δήλωσα ότι δε θα το κάνω. "Ε είσαι τελειως ηλιθια, καταστρέφεις τη ζωή σου..." Πρόσφατα έμαθα ότι προσπαθεί να κάνει παιδί άμεσα... Μακαρι να το πετύχει γιατί τα γούστα που βγάζω με την κόρη μου δε θα τα άλλαζα για κανένα λόγο και ευτυχώς δεν την άκουσα... Μ

ια άλλη φιλη μου η οποία θεωρώ μέχρι και σήμερα ότι χάθηκε στη μετάφραση παρ' όλα αυτά δεν θα το πάλευα. Όταν πλέον είχα την κόρη μου σαφώς δε βοήθησε ποτέ με το παιδί και δεν είχε σαφώς και καμία υποχρέωση. Δε βοήθησε ποτέ σε μετακομίσεις/μετακινήσεις και σαφώς δεν είχε καμία υποχρέωση, είχε όμως άπειρες απαιτήσεις σχετικά με τη δίκη μου διαχείρηση χρόνου! Εγώ έπρεπε να είμαι εκεί! 

Όντας εγώ μαμά δε μπορουσα πλέον να ακολουθήσω στο 90%. Μια συμβουλή ήταν να αφήνω το μωρό και να ζω τη ζωή μου... Σαφώς αλλάζουν οι καιροί δεν μπόρεσα να είμαι εκεί στα θέλω της όχι από επιλογή αλλά εκ συνθηκών, δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει ότι δε μπορείς να απαιτείς όταν δεν έχεις ρωτήσει ούτε μια φορά, δεν έχεις προσφερθεί για το οτιδηποτε… Πέρασε ο καιρός και πάλι έκανε παιδακι ένα κούκλι και πίνει μπυρες σε παιδότοπους... Δεν άφησε το παιδί για να κάνει τη ζωή της... 

Κάποια άλλη με έκρινε στις επιλογές για μεγαλύτερους άντρες την ώρα που ζούσε με κάποιον μικρότερο... Είμαστε και οι δυο ευτυχισμένες με τις επιλογές μας.... Όταν άνοιξα το μαγαζι μου ήρθε μια φιλη και άρχισε να βγάζει χολή για το χρωμα, τα έπιπλα, τον δρόμο, τη διακόσμηση, τόση χολή που εκτός από εμένα που την άκουγα την άκουγαν και άλλοι που μετά βίας δε τη σταύρωσαν... Έμαθα από κοινή φιλη ότι χρόνια μελετούσε να κάνει ένα τέτοιο μαγαζι... Και κάπως έτσι μικρές τοξικότητες που σε κάνουν να φοβάσαι τους ανθρώπους φοβάσαι να δηλώσεις τη χαρά σου να μετανιώνεις που μίλησες που είπες φωναχτά τη σκέψη σου... 

Βέβαια στον αντίποδα υπάρχουν φίλιες που έστησαν κωλο και δε ρώτησαν και γιατί και ευχαριστώ τον θεο γιαυτο που τους έχω... Μπορεί να μη τους βλέπω κάθε μέρα, μπορεί να χανόμαστε για μήνες αλλά ξέρουμε... Kατανοούμε, αγαπιόμαστε χωρίς λόγο, χωρίς πολλά κοινά και το κυριότερο χωρις τοξικες συναλλαγες και πορευόμαστε ευχάριστα μέσα σε αυτό... Πολύ μικρή η ζωή για να έχεις λάθος φίλους.... Αυτή η ζωή είναι γεμάτη τοξίνες και οι φίλοι είναι το φάρμακο... Και αν δε μπορείς να γίνεις φίλος μη προκαλείς το αντίθετο... Στα κορίτσια που αγάπησα-αγαπω με έναν τρόπο μου λείπουν πολλα, αλλά είμαι καλά μακριά τους και αυτές από εμένα... Καλή ζωή κορίτσια να έχουμε, καλή και ήρεμη ζωή...

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!