Τον εαυτό σου πρώτα απ' όλα!

2018-10-24

Γυρίζεις βραδύ σπίτι από όλη την ήμερα της δουλειάς, του φαγητού, του καφέ, του γυμναστηρίου και της κίνησης στους δρόμους. Γυρνάς και ξαπλώνεις στο καναπέ και νιώθεις μια κούραση, σωματική αλλά και ψυχολογική. Νιώθεις κάτι στο στήθος σου να σε τρώει, να σε απασχολεί. Κάτι έγινε σήμερα στη δουλειά. Με γείωσε το αφεντικό και με είπε άχρηστο. Με μάλωσε γιατί δεν του έφερα όλα τα αρχεία που μου ζήτησε. Από τα νευρά του με έβγαλε άχρηστο. Το κατάπια λίγο. Πήγα για καφέ κι ο φίλος μου να μην θέλει να με ακούσει... ''Ρε φίλε αυτό που σου λέω θα σου κάνει καλό και στο λέω από αγάπη''. Δεν ακούει... Για πέμπτη φορά. '' Άσε ρε τώρα που ξέρεις εσύ, εγώ ξέρω καλύτερα'' μου λέει. Το κατάπια λίγο κι αυτό. 

Πηγαίνω γυμναστήριο. Η κοπέλα που ''τριγυρνούσα'' εκεί, τελικά εμφανίστηκε με έναν τύπο ο όποιος ήταν γραμμωμένος με ένα παλιοτατού στην ωμοπλάτη. Κοίταξα και την δίκια μου πλάτη στον καθρέφτη. Ανέτοιμη και καθόλου γραμμωμένη από τις 2 εβδομάδες γυμναστική. ''Πώς να με γουστάρει η κοπέλα μετά;'' λέω. Ζήλεψα και το κατάπια κι αυτό. Έτσι με αυτά τα τρία που κατάπια σήμερα το στήθος μου είναι βαρύ αλλά ανήσυχο, έτοιμο να σκάσει. Στο κεφάλι τριγυρίζουν πράγματα αμφιβολίας σαν την ''μπαλαρίνα'' σε λούνα παρκ. Κι όλα αυτά γιατί. Γιατί τα 'χω μαζί μου. Πηγαίνω στον καθρέφτη και τον φτύνω. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή ξοδεύω φαιά ουσία για τον λόγο τον άλλων. Για να είμαι το καλό παιδί των άλλων, ο κάλος φίλος , ο κάλος υπάλληλος, ο cool τύπος, που λέει σε όλα ναι μην τυχόν και πει ανάποδο ή έξω από τα συνηθισμένα των γύρω του ως προς σ' αυτών. Θα πέσουν τα σκυλιά να τον φανέ. Θα μείνει μονός του έχοντας τη κατηγορία του αντιρρησία, του αχάριστου, του ντεμοντέ.

Αλήθεια; Ισχύουν αυτά; Για δες το λίγο 5 λεπτά. Όντως είσαι αυτό που προσάπτεις στο εαυτό σου. Όσο χρόνο αφιέρωσες στους φίλους σου, στη δουλειά σου τα αφιέρωσες στον εαυτό σου; Θα σου πω εγώ... Όχι! Τις συμβουλές που δίνεις καλύτερα άκουσε τες εσύ πρώτα. Εσύ θα τις καταλάβεις καλύτερα γιατί βγαίνουν όμορφα απ' το στόμα σου. Αυτά που πασχίζεις ώρες, μέρες να τα λες στους φίλους, δεν τα λες καλύτερα σε εσένα που τα ξέρεις κιόλας; Θα σου κάνει καλό και θα γίνεις δυνατός για σένα. Οι συμβουλές σου θα είναι τα δικά σου όπλα με αυτά που θα πορευτείς. Κι όποιος θέλει ακολουθεί. Οι συμβουλές σου είναι αυτές που θα σε επανορθώσουν, θα σε γιατρέψουν, θα σου δώσουν λύσεις που τις ήξερες απλά δε τις άκουσες ποτέ να βγαίνουν από το στόμα σου. Θα γίνεις εσύ! Κι όταν γίνεις εσύ θα σε ακολουθούν κάποιοι από γύρω. Όχι όλοι και αυτό δεν είναι κακό. Δεν θα κανείς καλά κανέναν με τις συμβουλές σου εκατό τοις εκατό. Αρά συμβουλέψου τον εαυτό σου πάνω απ' όλα και πρόσεχε τον. Φρόντισε τον. Φέρσου του όμορφα, ντύσε τον, κάνε τον να γελάσει, κάνε τον να ζοριστεί, να κουραστεί, να αποκτήσει εμπειρίες, να κυκλοφορήσει στο περιβάλλον και στον κόσμο, να έχει πυγμή, να έχει υπομονή για τον εαυτό του και για τους άλλους. Μόλις γίνει αυτό... Θα ακολουθήσουν και άλλοι... Ή και όχι...

Δε πειράζει, εσύ να σαι καλά!

Nick


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!