Το πολυλογείν εστί φιλοσοφείν...

2019-12-02

Να μας αγαπάτε εμάς που μιλάμε πολύ. Να μας αγαπάτε γιατί, μαζί με το μεγάλο στόμα που έχουμε, έχουμε και μια καρδιά τεράστια και από χρυσάφι. Τι νομίζατε;

Είμαστε καλά παιδιά εμείς οι πολυλογάδες και πρέπει να νιώθετε τυχεροί, που μας έχετε κοντά σας. Μαζί μας, είναι δύσκολο να βαρεθεί κανείς και ακόμα πιο δύσκολο, να υπάρξουν αμήχανες σιωπές. Γιατί αν εσείς δεν έχετε τίποτα να πείτε, μην αγχώνεστε έχουμε εμείς να πούμε και πολλά μάλιστα! Βλέπετε στο μυαλό μας, επικρατεί ένα μόνιμο χάος. Αλλά δεν πειράζει, γιατί μπορούμε να γίνουμε και αστείοι.

Προσωπικά εγώ όταν αγχώνομαι ή νιώθω άβολα, φλυαρώ ασταμάτητα και πολλές φορές επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια λες κι έχω πάθει Αλτσχάιμερ. Βέβαια οι περισσότεροι, έχουμε και μια αίσθηση του χιούμορ γεγονός που μας καθιστά (πέρα από διασκεδαστικούς) και αξιαγάπητους.

Έπειτα είμαστε μερικοί, που μιλάμε και δυνατά χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε και χωρίς να μπορούμε να το ελέγξουμε. Οπότε, σταματήστε να μας κάνετε παρατηρήσεις όλη την ώρα! Φταίμε εμείς που έχουμε μια έντονη προσωπικότητα, μια έντονη ζωή και έντονα συναισθήματα;

Τι να πούμε κι εμείς που μιλάμε και δυνατά και γρήγορα; Βασικά όχι εμείς αλλά, ο κακομοίρης που έχουμε απέναντι μας.. Άντε να μας καταλάβεις! Άλλη γλώσσα παιδί μου. Δηλαδή ο άλλος πέρα από τη βλάβη στα αυτιά, αποκτάει και στον εγκέφαλο. Μην πω ότι του μεταφέρουμε και την ένταση, που αναφέραμε νωρίτερα... Να μας φοβάστε όταν σιωπούμε. Να μας φοβάστε γιατί εκεί, ή δεν είμαστε καλά εμείς ή δεν είμαστε καλά μαζί σας και δεν ξέρω τι απ'τα δύο είναι χειρότερο... 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!