Το παραμύθι...

2018-07-20

Ποιος δεν άκουγε μικρός παραμύθια; Ειδικά τα κορίτσια έχουμε ακούσει τόσα πολλά για πρίγκιπες που πλέον δεν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχουν (εκτός κι αν ζεις στην Αγγλία). Ιστορίες που η αρχή ήταν ανέλπιστη και το τέλος ονειρικό, ακούγονταν κάθε βράδυ στα αυτιά μας και εμείς όλο αγωνία, λες και δεν το ξέραμε από προηγούμενα ότι η κοπελίτσα θα παντρευτεί τον πρίγκιπα και με ένα τέλειο φόρεμα θα γίνει κι αυτή πριγκίπισσα, περιμέναμε να έρθει ο πρίγκιπας με το άσπρο άλογο. 

Πέρα από αυτά θα υπήρχε πάντα και κάποια κακιά γυναίκα που ζήλευε την ηρωίδα. Εντάξει αυτό είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Και μεγαλώνεις ωστόσο και ψάχνεις τον πρίγκιπα, ή έστω το άλογο, αντε το φόρεμα, κάτι βρε παιδί μου να θυμίζει παραμύθι. Αλλά η ώρα σήμανε 12 και εσύ σαν Σταχτοπούτα πρέπει να ξυπνήσεις!

Vasoula Mant.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!