Το παραμύθι της πραγματικότητας...

2019-11-25

Σε μεγάλωσαν και 'σενα σαν πριγκίπισσα έτσι δεν είναι; Μια ζωή περίμενες κι εσύ τον πρίγκιπα σου... Και πάντα έπεφτες πάνω σε βατράχους... Κι εσύ πίστευες ότι θα γίνουν πρίγκιπες...

Μα οι καιροί άλλαξαν και ο πρωταγωνιστής του παραμυθιού σου δεν φάνηκε... Από τόσους κομπάρσους, ξέχασες κι εσύ τον δικό σου ρόλο... Έγινες μία από αυτούς! Τώρα που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, τι βλέπεις; Πες μου, νιώθεις καλά με τον εαυτό σου;

Πώς γίνεται μια ρομαντική ψυχή όπως εσύ, να λέει ότι έχει κλείσει τον διακόπτη; Να ξαπλώνει σε ξένα κρεβάτια; Να γίνεται το τέρας του παραμυθιού, που δεν είναι καν δικό της; 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.