Το χωροχρονικό συνεχές μιας «κβαντισμένης» πραγματικότητας!

2018-09-29

Εκεί που καταφέρνουμε να βρούμε σκοπό, να πιάσουμε το ρυθμό, να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής, εκεί ξαφνικά μπραφ! και όλα χάνονται.

Σαν καταϊδρωμένο σαλιγκάρι που μοχθεί, που καταβάλει τεράστιες προσπάθειες ακόμα και για να μετακινηθεί, ακόμα για τα πιο απλά, αλλά εξακολουθεί να είναι μάλλον το πιο αργό πλάσμα στη φύση!

Εμείς συχνά τυραννιόμαστε με την καθημερινότητα, συμβαίνει να μας ενοχλούν σφηνωμένες αναμνήσεις παλαιοτέρων ετών και ακόμη συχνότερα μας βασανίζουν ενοχές για το σήμερα.

Χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, να απολαμβάνουμε. Εκεί που καταφέρνουμε να βρούμε σκοπό, να πιάσουμε το ρυθμό, να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής, εκεί ξαφνικά μπραφ! και όλα χάνονται.

Ένα παιδί στο σχολείο, τυραννιέται με ούτε μια ώρα διάβασμα και κολλάει εύκολα 2-3 ώρες στο PSP. Ένα παιδί που δίνει πανελλαδικές, με την αρωγή μιας στρατιάς καλοπληρωμένων ειδικών, μόλις και μετά βίας καταφέρνει να διαβάζει 2-3 ώρες τη μέρα, κάθε μέρα, ενώ σχεδόν αυτεπαγγέλτως βρίσκει χρόνο για ένα τετράωρο στο ινστα.

Ένας φοιτητής αρνείται πεισματικά να κάνει τη δουλειά του, να παρακολουθεί αποδοτικά τη σχολή του και να μελετάει 2 «ωρίτσες» τη μέρα και «κολλάει» για ένα 12ωρο στο l.o.l, χωρίς ψυχολόγους, χωρίς coaching ή mentoring.

Δε θα αναφερθούμε στους σημαντικούς άλλους της καθημερινότητάς μας, γιατί θα αναγκαστούμε να δείξουμε ο καθένας τον εαυτό του και αυτό πονάει...

Η ζωή κυλάει λοιπόν και τούτη η αλήθεια είναι αμείλικτη. Αν εστιάσουμε όμως σε εκείνα τα κομματάκια της δικής μας ζωής που τα καταφέρνουμε καλά και παρατηρώντας τον εαυτό μας, ξεδιπλώσουμε μπροστά στα μάτια μας, δικές μας αρετές, δικές μας εμπειρίες, τις σχέσεις μας και τον προσωπικό μας κόπο, τότε θα αποκαλυφθεί μπροστά μας το δικό μας μυστικό της ευτυχίας.

Μοναδικό, ανεπανάληπτο, που δεν αντιγράφεται και δεν χαρίζεται...

Κατακτιέται με υπομονή, με πείσμα και πολλή δουλειά.

Η ζωή μας τελικά όσο κυνική, σκληρή ή άδικη και απρόβλεπτη μπορεί να είναι, είναι φτιαγμένη από ένα μυστικό υλικό: τα δικά μας όνειρα.

Εσείς... κάνετε όνειρα;


#mazisu

λ



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!