Τι σκέφτεσαι όταν ακούς το όνομα μου;;;

2019-03-29

Πες μου εκεί που κάθεσαι στην παρέα σου ήρεμος και ήσυχος και κάποιος τελείως τυχαία με αναφέρει, πες μου ποια είναι η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό; Πες μου, ποιο είναι το πρώτο συναίσθημα που σε κατακλύζει στο άκουσμα του; Είναι μίσος, νοσταλγία, ή μήπως θλίψη;

Εμένα σίγουρα πάντως είναι νοσταλγία. Γιατί μόνο το όνομα σου αρκεί να νοσταλγώ όλες αυτές τις στιγμές που περάσαμε μαζί. Είναι σαν σκανδάλη που πυροδότησε μέσα μου τόσες αναμνήσεις και με ξεχειλίζουν και μου θυμίζουν όλα αυτά που περάσαμε. Ξέρω και για σένα ίσως είναι δύσκολο όσο σκληρός και αναίσθητος κι αν θες να το παίξεις. Μπορεί και να μην σε νοιάζει και τόσο στην τελική, αλλά είμαι σίγουρη πως έστω και λίγο σε ταρακουνάει. Κάνει θόρυβο στην μεγάλη σιωπή που ακολουθεί με το που ακούς το όνομα μου.

Είναι λες και βρίσκεσαι σε λήθαργο και κάποιος σε ξυπνά. Εγώ έτσι νιώθω. Λες και απλά βρίσκομαι σε μια τόσο ανιαρή κατάσταση και απλά περιμένω κάποιον να με ξυπνήσει και όλο αυτό να τελειώσει. Αναρωτιέμαι αν και εσύ μέσα σου σκέφτεσαι πώς θα ήταν τα πράγματα με μας αν είχαν πάρει άλλη τροπή. Αναρωτιέμαι αν οι πράξεις μας θα είχαν άλλα αποτελέσματα, αν είχαμε κάνει άλλες επιλογές. Πιστεύεις θα καταλήγαμε πάλι εδώ που είμαστε;

Ίσως και οι δύο στο παρελθόν να προκαλούσαμε τέτοια συναισθήματα ο ένας στον άλλον που μας οδήγησαν στο χάος. Ήμασταν και οι δύο ένα αιώνιο χάος, που προκαλούσαμε τόσο πάθος, που στο τέλος δεν το αντέξαμε άλλο, μας αποδυνάμωσε. Ίσως αν δείχναμε με πιο υγιή τρόπο τα συναισθήματα μας να μην καταστρέφαμε ο ένας τον άλλον.  Αλλά όταν υπάρχει πάθος γίνεται δύο άνθρωποι να συγκρατηθούν;

Μου ακούγεται τόσο αδιανόητο. Υπάρχει ποτέ περίπτωση η καρδιά να συμβαδίσει με την λογική όταν μέσα της παλεύει; Ξέρω πως και εσύ μέσα σου ένιωθες κάτι που πρώτη φορά το συνάντησες... Ένα συναίσθημα που δεν μπορούσες να εξηγήσεις. Είναι το συναίσθημα αυτό που σε αφήνει άφωνο και απλά συναρπάζεσαι. Δύσκολα μπορείς να εξηγήσεις το πώς σε κάνεις ένας άνθρωπος να νιώθεις όταν ξυπνά μέσα σου μια πλευρά σου που δεν πίστευες ότι είχες. Είναι σαν να ολοκληρώνει τα κομμάτια του πάζλ και να μπορείς επιτέλους να δεις την ευρύτερη εικόνα.

Σίγουρα όμως όλα αυτά έστω και για κλάσματα δευτερολέπτων περνάνε τόσο έντονα στο μυαλό σου. Εύχομαι έστω και για λίγο να μπορώ να το κάνω αυτό απλά με το άκουσμα του ονόματος μου, έτσι απλά να αφήσω κάποιο αντίκτυπο. Γιατί όπως λένε και οι στίχοι ενός τραγουδιού "Εύχομαι μωρό μου όταν κοιτάζεις αυτούς τους ξένους να βλέπεις το πρόσωπό μου".

Μαρινέλα Σ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.