Θλιμμένη η χθεσινή Κυριακή...

2018-11-26

Βράδυ Κυριακής 

και είναι άδειοι δρόμοι... 

Άδειοι από όνειρα, 

γεμάτοι από απογοήτευση... 

Φωτάκια αναβοσβήνουν 

και μια νότα χαράς δίνουν... 

Γιορτές πλησιάζουν

κι όλα σου μοιάζουν... 

Όλα σε καίνε

και όλα σου φταίνε... 

Θέλεις να χαθείς από προσώπου γης 

μα δεν μπορείς... 

Κι έτσι πιάνεις σφιχτά το παλτό σου, ενώ συνεχίζεις να περπατάς...

Πόσο κρύο κάνει στην ψυχή σου;

Τότε ακούς γέλια περαστικών να πλησιάζουν... 

Χαμηλώνεις το βλέμμα μην τυχόν και καταλάβουν το βουβό σου κλάμα... 

Ψυχή μου γιατί θλίβεσαι τόσο;

Πάντα μόνη δεν ήσουν; 

Στελλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!