The unfulfilled!

2018-11-29

Όταν ο ήλιος πέφτει και κρύβεται πίσω από τα βουνά να ξαποστάσει, βγαίνει εκείνη... να φωτίζει χάρη σ' αυτόν, έστω και λίγο τον ουρανό. Πόσο όμορφος φαίνεται ο ουρανός μαζί της! Μα κάθε βράδυ είναι διαφορετική. Δεν λάμπει το ίδιο... Τόσο ζηλιάρης είναι ο ήλιος που την κρύβει... Δεν θέλει να την αφήσει να φωτιστεί ολόκληρη. Την κρύβει ξανά να μην την δουν. Την κάνει ίση με τα αστέρια σα να είναι ένα τίποτα...

Όμως, ακόμα και αυτός, πονάει να την βλέπει έτσι. Δεν την αφήνει να σβήσει. Την βρήκε μέσα στα σκοτάδια και τη φώτισε... Πώς θα μπορούσε να το πάρει αυτό πίσω... Σιγά σιγά της δίνει όσα μπορεί...ξανά. Μα πριν το καταλάβει της δίνει τόσα που πλέον δεν είναι ο μόνος που την βλέπει να λάμπει. Η κραυγή μιας μοναχικής ψυχής που φωνάζει το όνομά της στοιχειώνει τα βράδια του. Την μειώνει ξανά...

Κόλλησαν σε έναν κύκλο... Κάθε φορά τα ίδια... και τα ίδια...

Πόσο θα ήθελε να βρει σε ποιον ανήκει αυτή η κραυγή. Να τον κάψει και να την χαρεί μόνο όπως αυτός θέλει. Μα όσο και να ψάχνει δεν βλέπει κανέναν. Ψυχές τριγυρνάνε αδιάφορα, μηχανικά... σαν να βάζουν μια μάσκα και να παριστάνουν πως όλα είναι καλά... Καμία κραυγή δεν ακούγεται, πουθενά... κανένας δεν του μιλάει... Μόνο σε αυτήν μιλάνε... Μα γιατί; Αφού αυτός τους δίνει ζωή... αυτός φωτίζει την κάθε τους μέρα... γιατί είναι τόσο αχάριστοι όλοι τους εκεί κάτω;

Κάθε φορά η ίδια ερώτηση... τα ίδια και τα ίδια...

Πλησιάζει πανσέληνος... δεν υπάρχει βραδιά που να τη χάνει από τα μάτια του, μα αυτή του είναι η πιο αφόρητη... πονάει να την βλέπει να κλαίει... κανένας ήλιος δεν αξίζει τα δικά της δάκρυα... πονάει μαζί της και ουρλιάζει... ίσως να μην είναι η μόνη που ακούει την κραυγή του τα βράδια που θέλει όσο τίποτα να είναι μαζί της... ίσως την ακούει κι ο ήλιος... που να ήξερε όμως ότι όσα και να της κάνει μόνο γι' αυτόν αναπνέει... για κάποιον που δίνει φως, είναι τόσο τυφλός...

Ο έρωτας του ανεκπλήρωτος. Κάθε του κραυγή, είναι σα να πεθαίνει ένα κομμάτι του γι' αυτήν. Είναι εύκολο να πεθαίνει κανείς για κάποιον... Να ζεις όμως κάθε μέρα για κάποιον; Εκεί είναι το δύσκολο...

Είναι εύκολο να πεθαίνει κάθε βράδυ λίγο λίγο... Σαν ξημερώσει όμως, το θάβει μέσα του και ζει μόνο με τη σκέψη της... κάθε ώρα... κάθε λεπτό... Πονάει, μα δεν δείχνει το παραμικρό. Ζει για εκείνα τα βράδια που κάθεται με τις ώρες και την χαζεύει... όπως και να είναι... είτε όταν λάμπει ολόκληρη, είτε όταν είναι στα σκοτάδια της...

Στην τελευταία του πνοή, θα κοιτάζει πάλι αυτήν και όταν επιτέλους σβήσει και το μαρτύριο τελειώσει, θα έρθει δίπλα της μαζί με τα άλλα αστέρια... θα ναι μαζί της για μια αιωνιότητα... να της κρατάει συντροφιά στα σκοτάδια της, όπως έκανε και αυτή σε όλη του τη ζωή...

Στα κομμάτια ο ήλιος... ας καεί μέσα στο καζάνι του... αυτός το προκάλεσε! Πάντα θα υπάρχει ένας μοναχικός λύκος που θα ουρλιάζει για χάρη της τα βράδια, στοιχειώνοντας τα δικά του... οπότε... ξανά τα ίδια... Ξανά και ξανά, μέχρι να καταλάβει ότι τα μάτια της είναι στραμμένα μονίμως πάνω του...

Μάρω Εφ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!