The apple of discord!

2019-08-06

Πολύ αργά. 

Κάποιος άλλος ζει στην πλάτη μου. 

Όταν έχω τα μάτια μου ανοιχτά. 

Εκείνος. Ο φοβισμένος.  

Ο δειλός έχει τον έλεγχο μου. 

Του μιλάνε και κοιτάει κάτω.  

Του δίνουν εντολές και εκτελεί.  

Είναι πολύ αργά, φοβισμένος σαν κατσαρίδα.  

Δε θα σωθεί ποτέ! Νικήθηκε λέει...  

Μα τον ακούω κάποια βραδιά που σβουρίζει, πνίγεται στον ύπνο του. 

Τσαλακώνει τα σεντόνια του. 

Τα έχασε όλα λέει.  

Αλλά είναι τόσο βλάκας που δεν ξέρει πως κάπως έτσι θα χάσει και την ζωή του. 

Ανδρονικος Σαραντοπουλος


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!