Τα πέντε βασίλεια!

2019-12-04

Η μέρα τελείωσε και η νύχτα σκέπασε με τα πέπλα της κάθε γωνιά... Οι λάμπες σαν αβοήθητα κεριά τρεμοπαίζουν στην προσπάθεια τους να νικήσουν το απέραντο έρεβος... Η μάχη θα συνεχιστεί μέχρι το πρωί, όπου μετά η σκιές θα είναι αυτές που θα τρέπονται σε φυγή... Και ο κύκλος θα συνεχιστεί... Έτσι γίνεται με την αλλαγή...

Έτσι εναλλασσόμαστε στα πέντε βασίλεια... Με αργούς ρυθμούς όπως το κύμα αλλοιώνει τον βράχο ή με γρήγορους όπως ένας σεισμός γκρεμίζει βουνά... Έτσι κάνουμε τους κύκλους μας... γύρο από καταστάσεις, γύρο από ανθρώπους... Γύρω από τον εαυτό μας...

Μερικά βασίλεια είναι επίπονα όπως το πρώτο, το κόκκινο βασίλειο... Η προσωπική κόλαση του καθενός... Μόνοι μας κρίνουμε τους εαυτούς μας και μας καταδικάζουμε, μόνοι μας εκτελούμε τα βασανιστήρια... Και μόνοι μας μονάχα μπορούμε να ξεφύγουμε... Χρειάστηκα πολύ χρόνο για να το καταλάβω αυτό... Μα και πάλι το επισκέπτομαι συχνά... Βρίσκω μία απόκοσμη παρηγοριά στα φλεγόμενα καζάνια και έναν λυτρωτικό πόνο στην αυτοτιμωρία...

Το δεύτερο βασίλειο είναι το ακριβώς αντίθετο... Είναι το χρυσό βασίλειο... Ο προσωπικός παράδεισος μας... Τι να πω για αυτό; Είναι τόσο αέρινο... Νιώθω πως κάποτε... Ίσως σε μια άλλη ζωή να ήμουν μόνιμος κάτοικος του... Μέσα σε δυο μάτια που το νερό της λήθης δεν μου επιτρέπει να θυμάμαι... Πλέον σπάνια πάω εκεί... Γιατί ακόμα μάτια δεν βρήκα να με πάμε... Τα μάτια σου ακόμα τα ψάχνω... Κρίμα... και έχω την αίσθηση πως είναι τόσο ωραία εκεί...

Το τρίτο βασίλειο είναι καφέ... Η ζωή στο τώρα... Σε αυτό το βασίλειο δημιουργούμαστε μα δυστυχώς είναι από τα πρώτα που ξεχνάμε... Στην ανάγκη μας να βρούμε αυτό που θέλουμε ή αυτό που χάσαμε ξεχνάμε αυτό που έχουμε... Το θεωρούμε σκληρό και αμείλικτο... ενώ είναι απλά το έδαφος που πατάμε... χωρίς αυτό... αιώνια πτώση στο κενό τεσσάρων βασιλείων χωρίς θεμέλια... Άμοιρο παρόν που όλοι σε έχουν και σε λησμονούν.

Το τέταρτο βασίλειο είναι μώβ... Η γνωστή κατοικία των Θεών, η γενέτειρα του νου και των ιδεών... Η πατρίδα του Θανάτου και της αλλαγής... Μία ανατριχιαστικά περίεργη δύναμη επικρατεί εδώ... Τόσο δυνατή, τόσο ωμή και αληθινή αλλά με μία τρυφερή κατανόηση για τα πάθη μας... Εκεί βρίσκω καταφύγιο πλέον... Στην αγκαλιά ξεχασμένων ιδεών που γεννιούνται και πεθαίνουν... Και τα μεγάλα μυστήρια μου κρατάνε συντροφιά αποκαλύπτοντας λίγο δέρμα κάτω από τις μάσκες τους...

Το πέμπτο βασίλειο είναι μπλε... Η πατρίδα της ψυχής και της ζωής... είναι κάπως μελαγχολικά εκεί γιατί όλα είναι ρευστά, τίποτα δεν μένει... Τίποτα δεν μπορείς να πιάσεις... κανένα να αγκαλιάσεις... Το αποφεύγω αυτό το βασίλειο γιατί από άδειες αγκαλιές έχω αρκετές... Ένας έντονος θόρυβος σαν πυροβολισμός ακούστηκε καθώς κοιτούσα το σκοτάδι της νύχτας από το παράθυρό μου και έπιασα ασυναίσθητα το στήθος μου... Κι άλλος πυροβολισμός... ένιωσα κάτι υγρό στο χέρι μου... Ίσως αυτό να ήταν το τέλος... Ίσως μια αλλαγή βασιλείου...

Τελικά ήταν αρχή... Η αρχή πολλών πυροβολισμών και η επιστροφή μου από το τέταρτο στο τρίτο βασίλειο... Έτρεξα με λάδια στα χέρια να προλάβω την κατσαρόλα με τα ποπκόρν.

  Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...