Τα μεγάλα πνεύματα, πάντοτε εισπράττουν ζήλια και μίσος...

2019-09-27

Ένα είναι το σίγουρο: πως η σπουδαιότητα συνοδεύεται πάντοτε από το φθόνο και τη ζήλια εκείνων που δεν μπορούν να τα φτάσουν. Η ίδια η αρχαιότητα έρχεται και μας επιβεβαιώνει δραματικά για αυτό το γεγονός: όλα τα μεγάλα πνεύματα της ανθρωπότητας, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Επίκουρος, με τη λίστα να φτάνει μέχρι τα πνεύματα του σήμερα, όπως ο Αϊνστάιν, ο Σαρτρ, όλοι τους ήρθαν αντιμέτωποι με την κακία των άλλων.

Η κοινωνία μας διακατέχεται από φθόνο, από τη δυσαρέσκεια όταν βλέπουμε τους άλλους να πετυχαίνουν και να κατακτούν όλο και περισσότερα. Και αυτό ακριβώς είναι που μας κρατάει σε απόσταση και διαιωνίζει τις άσχημες πτυχές της κοινωνίας μας: η άρνησή μας να αγκαλιάσουμε τους άλλους, να χαρούμε ολόψυχα για αυτούς και να ενθαρρύνουμε την πρόοδο και την εξέλιξη.

Είμαστε μία κοινωνία η οποία πάσχει από δυσανεξία έναντι των καλών και των επιτυχιών των άλλων. Αυτή μας η ταχύτητα με την οποία αποδομούμε την επιτυχία του άλλου -όποια και αν είναι αυτή- μας απομακρύνει με τον άλλον αντί να μας ενώνει. Μας κάνει εχθρικούς αντί να μας σφίγγει σα γροθιά. Και όταν δεν είμαστε ενωμένοι, τα προβλήματα της κοινωνίας διαιωνίζονται, αυξάνονται και πληθύνονται.

Ας μάθουμε να χαιρόμαστε με τη χαρά του άλλου. Ας σταματήσουμε να δίνουμε πια σημασία στο φαρμάκι και την κακία των μικρόψυχων ανθρώπων- εξάλλου, η πραγματικά αξία πάντοτε θα συνοδεύεται και από το φθόνο.

A.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!