Στην ψυχή του ζωγράφου!

2018-11-01

Αν ποτέ ρωτήσεις έναν ζωγράφο, ποιο είναι το ομορφότερο πράγμα σε αυτόν τον κόσμο, θα σου πει όλος ο κόσμος. "Μα πώς γίνεται αυτό;" θα αναρωτηθείς! Όλο και κάτι θα είναι πιο όμορφο, από οτιδήποτε άλλο. Κι όμως...

Εμείς οι άνθρωποι πολλές φορές δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τον όρο αυτό, διότι βάζουμε ασυνείδητα κουτάκια ή ταμπέλες για να τον οριοθετήσουμε και λέμε μετά αυτός είναι ο κόσμος μας. Και εκεί ναι, είναι λογικό να υποθέσουμε πως κάτι είναι ομορφότερο από το άλλο. 

Για έναν ζωγράφο όμως, τα πράγματα περιπλέκονται. Έχει το χάρισμα να βλέπει, να νιώθει, να παρατηρεί, πέρα από αυτό που φαίνεται και να μπορεί να το αποτυπώσει σε ένα κομμάτι χαρτί με λίγα υλικά, μαζί με ένα κομμάτι από τη ψυχή του. Αυτό είναι που κάνει τα πάντα λίγο πιο όμορφα απ' ότι είναι. 

Κάνε μια βόλτα μαζί του τη μέρα μέσα στην πόλη και θα τον δεις να χαζεύει τους ανθρώπους. Θα νομίζεις στην αρχή πως κοιτάζει τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους, το χρώμα των ματιών και τα ρούχα που φοράνε γιατί απλά του αρέσει να παρατηρεί. Αυτό όμως που βλέπει στην πραγματικότητα είναι το μέσα. Μπορεί να ξεχωρίσει τον πληγωμένο, τον θυμωμένο και τον σκεπτικό. Μπορεί να ξεχωρίσει τον χαρούμενο από τον αληθινό και τον ψεύτικο. Έστω και για μια στιγμή, διαβάζει μια ιστορία κάθε λεπτό που περνάει δίπλα σε άλλους ανθρώπους. Κάποιες ιστορίες του αρέσουν περισσότερο από άλλες, ανάλογα με το πως νιώθει ο ίδιος εκείνη τη στιγμή.

Περπάτησε μαζί του την ώρα που ο ήλιος βασιλεύει και θα τον δεις να χαζεύει τα χρώματα του ουρανού ή τα σύννεφα που θα σκοτεινιάζουν σιγά σιγά μέχρι να νυχτώσει. Το ίδιο θα συμβεί και όταν ο ήλιος θα ανατείλει. Σα μαγεμένος θα βλέπει τα χρώματα να αλλάζουν σιγά σιγά και θα τον μαγεύει όσες φορές και να το έχει κάνει στο παρελθόν. Είναι χρώματα που μόνο η φύση μπορεί να φτιάξει και είναι πολύ δύσκολο να τα φέρει στον καμβά του. Θα ήταν χαοτικό για σένα το να μην μπορείς να καταλάβεις πως γίνεται να ναι τόσο δύσκολο. Θα μπορούσε να σε τρελάνει. Ένας ζωγράφος όμως το καταλαβαίνει και ζει με αυτό.

Συνέχισε την βόλτα το βράδυ μέσα στην πόλη. Αν μπορεί θα κοιτάζει τον ουρανό ψάχνοντας τα αστέρια. Αλλιώς θα παρατηρεί την κίνηση από τα φώτα των αυτοκινήτων ή θα χαζεύει τις πολυκατοικίες που έχουν φόντο τον βαθύ μπλε ουρανό. Δεν υπάρχουν βασανισμένες ψυχές εκεί που αναζητάνε την προσοχή. Έτσι ηρεμεί...

Κάντε μια βόλτα προς τη θάλασσα, προς τα ανοιχτά. Σε ενοχλεί ο αέρας, ενώ αυτόν τον βλέπεις να τον απολαμβάνει χαζεύοντας τη θάλασσα. Θα έλεγε κανείς πως ακούει μουσική αντί για τον άνεμο που βουίζει μες στα αυτιά σου. Στην πραγματικότητα, αφήνει τον αέρα να μπει μέσα του, να πάρει ό,τι τον βαραίνει και να το πάει μακριά, αφήνοντας του χώρο για τα όμορφα που θα έρθουν. Το ίδιο παθαίνει και με τη βροχή. Όσο εσύ θα τρέχεις να βρεις ένα υπόστεγο να παραμείνεις στεγνός, θα τον δεις να στέκεται στη βροχή με το κεφάλι στραμμένο ψηλά στον ουρανό, να τον ευχαριστεί που η κάθε σταγόνα που πέφτει ξεπλένει τη ψυχή του.

Πήγαινε στον χώρο όπου περνάει τον περισσότερό του χρόνο. Το σπίτι του, το γραφείο του. "Ένα χάος" είναι το πρώτο που θα σκεφτείς. Αλλού μολύβια, αλλού πινέλα, αλλού τετράδια, αλλού μπλοκ και θα περίμενε κανείς να ναι όλα τακτοποιημένα σε μια σειρά από έναν άνθρωπο που προσέχει το παραμικρό και τα θέλει όλα στην εντέλεια πάνω στα σχέδιά του.

Με τον καιρό, μπορείς να καταλάβεις πως έχει το χάρισμα να βλέπει τον κόσμο όπως είναι. Τον καταλαβαίνει όπως είναι και δέχεται να ζει έτσι όχι γιατί είναι η μόνη επιλογή, αλλά γιατί το θέλει, τον γεμίζει. Γι' αυτόν ο κόσμος είναι όμορφος έτσι όπως είναι.

Ένας ζωγράφος είναι πολλά περισσότερα από αυτό που φαίνεται. Εκεί που όλοι βλέπουν το χάος, αυτός βλέπει και την αρμονία. Γιατί γι' αυτόν είναι ένα και το αυτό. Μην βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα για έναν τέτοιο καλλιτέχνη. Καλλιτέχνες υπάρχουν πολλοί, όμως αυτός είναι μοναδικός του είδους του. Είναι μια ψυχή που καταλαβαίνει και διαβάζει τα πάντα, βλέπει το όμορφο και μπορεί να το αποτυπώνει ακόμα κι όταν ξέρει πως δεν θα είναι τέλειο, αλλά δεν γίνεται σχεδόν ποτέ πλήρως κατανοητή από τους άλλους. Πώς μπορεί άλλωστε να τον κατανοήσει κάποιος αν δεν βλέπει τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια;

Μάρω Εφ.



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!