Σχέση, τι δύσκολο πράγμα!

2019-09-30

Το στόρυ έχει ως εξής: Δύο άνθρωποι γεμάτοι ανασφάλειες και φοβίες, βρίσκονται τυχαία σε μια παρέα. Ο ένας γοητεύεται με την πρώτη ματιά, ενώ ο άλλος, κοιτάει λίγο παραπάνω μέχρι να αντιληφθεί, ότι έχει γοητευτεί κι εκείνος. Και το ειδύλλιο ξεκινά!

Πειράγματα,''τυχαία'' αγγίγματα, αγκαλιές απ' το πουθενά, μηνύματα, τηλέφωνα, ''ηλίθια'' χαμόγελα, γέλια, φιλιά, γλυκόλογα και ό,τι συνεπάγεται... Ωραίο μέχρι εδώ ε; Θα το χαλάσω λίγο τώρα...

Θυμάστε στην αρχή που ανέφερα, κάτι για ανασφάλειες και φοβίες; Τι γίνεται άραγε όταν, αυτά τα δύο υπερισχύσουν απ' όλα τα παραπάνω;
Για να βοηθήσω λίγο.. Είναι εκείνη η σκηνή όπου παίζει θλιβερή μουσική, ρίχνει βροχή, πέφτει κλάμα και το ένα απ' τα δύο πρόσωπα, αποχωρεί σιωπηλό...

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα απ' την αρχή. Για πείτε μου λίγο... Εσείς όταν ξεκινάτε κάτι με κάποιον, πέφτετε κατευθείαν με τα μούτρα ή το πάτε σιγά σιγά, για να δείτε αν και πόσο ταιριάζετε εν τέλει; Είστε καλά μέσα σας καταρχάς; Έχετε συμφιλιωθεί με το παρελθόν σας; Mε τη μοναξιά σας; Έχετε συγχωρέσει καταστάσεις και πρόσωπα που σας πλήγωσαν; Ή μήπως κουβαλάτε μια πίκρα κι ένα μίσος και είστε έτοιμοι να τα βγάλετε, στο άτομο που έχετε απέναντι σας;

Aν η απάντηση είναι ''όχι'' σε ένα ή και σε περισσότερα, παρακαλώ κρατήστε μια απόσταση ασφαλείας απ' τον άλλον, όσο πιο γρήγορα γίνεται! Γιατί ούτε σάκοι του μποξ είμαστε, για να ξεσπάτε ό,τι ψυχολογικό έχετε, ούτε είμαστε αναγκασμένοι να πληρώσουμε τα σπασμένα των προηγούμενων, που πέρασαν απ' τη ζωή σας! 

Κι εμείς έχουμε ψυχολογικά κι εμείς έχουμε προηγούμενα. Μα τα παλέψαμε μόνοι και αθόρυβα, χωρίς να ενοχλήσουμε κανέναν. Δηλαδή τι είναι η σχέση για εσάς; Ένα παιχνίδι εκδίκησης; Ένα καταπραϋντικό; Τι; Είναι πιο εύκολο πλέον να διαλύσεις μια σχέση, παρά να την κάνεις να λειτουργήσει... Όσοι θέλετε πραγματικά μια σχέση, νομίζω δεν χρειάζεται να πω τι πρέπει να κάνετε. Ήδη γνωρίζετε την απάντηση...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...