Σαν αίθουσα αναμονής...

2018-10-20

Τυχαίνει συχνά να στοιχιζόμαστε σε λογής λογής ουρές αναμονής και θέλοντας ή μη γινόμαστε κοινωνοί των ανθρώπων που μας περιστοιχίζουν. Η ανθρωπογεωγραφία μιας ουράς αναμονής παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, αρκεί να έχουμε τη διάθεση να παρακολουθήσουμε προσεκτικότερα. Συνήθως επειδή δεν έχουμε και άλλη επιλογή, έστω όμως πως παρατηρούμε στο πλαίσιο κάποιου κοινωνικού πειράματος.

Το πιο σπάνιο είδος είναι εκείνων των ανθρώπων που υπομένουν στωϊκά χωρίς εσωτερικές σκέψεις που σιγοκαίνε μέσα τους. Η πλειοψηφία μάλλον είναι εκείνων των ανθρώπων που ενώ μέσα τους και έχουν και ξέρουν να πουν πολλά, δείχνουν να υπομένουν στωϊκά. Πρωταγωνιστές στις ουρές είναι οι μουρμουριστές, που αναθεματίζουν ευκαιρίας δοθείσης, την υπηρεσία, τους υπαλλήλους την κυβέρνηση, την άδικη ζωή και την κοινωνία την (σσσσσστ)...άνα, την ίδια τους τη μοίρα και όποιον πάρει ο χάρος. Το πιο λαομίσητο είδος ανθρώπων στις ουρές είναι οι "ξυπνητζήδες" που απροκάλυπτα περνάνε όλους τους άλλους για βλάκες και επιτίθενται με οργή σε όποιον τολμήσει να τους βάλει στη θέση τους.

Συχνότερα εσχάτως διαμορφώνεται και μια νέα ομάδα ανθρώπων, που μιλάει στο τηλέφωνο χωρίς αίσθηση του τόπου και του χρόνου, προσφέροντας απλόχερα μια δόση δημόσιας ιδιωτικότητας με στεντόρεια φωνή και αταραξία πνεύματος.

Εκεί έξω υπάρχουν φανταχτερές παρουσίες που κρύβουν ανομολόγητα δράματα.

Εκεί έξω υπάρχουν δραματικές μορφές που σηκώνουν ανεξομολόγητα σφάλματα.

Εκεί έξω υπάρχουν ολόχρυσα κουφάρια ναυαγισμένων ονείρων.

Εκεί έξω υπάρχουν απογνώσεις οχυρωμένες σε χάρτινους πύργους.

Εκεί έξω υπάρχει αληθινή ευτυχία στα πιο ταπεινά παραπήγματα.

Σαν αίθουσα αναμονής μοιάζει η ζωή μας και εμείς στοιβαγμένοι στην ουρά, μοιάζουμε να περιμένουμε τη σειρά μας. Μόνο που δεν έχουμε κάποιο εγγυημένο συμβόλαιο πως θα ζούμε και αύριο.

Έτσι αναβάλλουμε ό,τι μας δίνει χαρά.

Έτσι αναβάλλουμε ό,τι μας δυσκολεύει.

Έτσι αναβάλλουμε ένα σ'αγαπώ στον άνθρωπό μας.

Έτσι αναβάλλουμε ένα ευχαριστώ στον διπλανό μας.

Έτσι αναβάλλουμε να ονειρευτούμε.

Έτσι αναβάλλουμε και... το να ζούμε.

Άραγε υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει σταθεί ποτέ σε ουρά αναμονής; Δεν ξέρει τι χάνει!

Είναι μάλλον η πιο αλλόκοτη στράτα, που μπορεί να βρεθεί κανείς και κάποιες φορές να μας βγάλει σ' εκείνα τα ξέφωτα του νου, που αποφασίζουμε να αλλάξουμε πορεία.

#mazisu

λ.



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...