Πουθενά δεν είναι όπως στο χωριό σου!

2019-04-08

Πόσο υπέροχος είναι ο ήχος από τα ροδάκια της βαλίτσας, όπως την σέρνεις για να πας στον σταθμό των τρένων! Γιατί ξέρεις ότι, μόλις πάτησες μια παύση από την καθημερινότητα σου. Αποφάσισες, να αφιερώσεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου και να του επιτρέψεις να είναι ξέγνοιαστος και ανέμελος. Θέλεις να ανασάνεις από την ρουτίνα και να αλλάξεις σκηνικό, να ξεφύγεις λίγο ρε παιδί μου! 

Και δεν μιλάω για κανένα μεγάλο ταξίδι, ούτε και για πολυτέλειες. Μιλάω για τον τόπο σου, το δεύτερο σπίτι σου που δεν είναι άλλο, από το χωριό σου! Μόνο όμορφες αναμνήσεις έχεις από εκεί. Εκεί έζησες και τα καλύτερα παιδικά σου χρόνια. Χρόνια, γεμάτα από παιχνίδι απ' το πρωί, μέχρι το βράδυ. 

Όποια εποχή κι αν πας, κάτι θα βρεις να κάνεις και θα περάσεις καλά όπως και να 'χει. Ειδικά τα καλοκαίρια που γίνεσαι ένα με την θάλασσα τόσο τη μέρα, όσο και τη νύχτα. Γιατί τα καλύτερα μεθύσια σου, τα έζησες εκεί κοντά στην θάλασσα που τόσο αγαπάς! Γιατί εκεί όλα είναι διαφορετικά. Οι άνθρωποι, ο χρόνος ακόμα κι εσύ η ίδια. Γιατί εκεί είσαι ελεύθερη και κοντά σε ανθρώπους που σ'αγαπούν. Υπάρχει κάτι καλύτερο από αυτό; Κάθε φορά που φεύγεις, δεν βλέπεις την ώρα να ξαναπάς! Ποτέ δεν σου φτάνει ο χρόνος. Γιατί ποτέ δεν χορταίνεις να είσαι κάπου, όπου νιώθεις πλήρης. Ότι εκεί ανήκεις..

Είμαι πολύ τυχερή που έχω ένα χωριό να πάω. Είμαι πολύ τυχερή που έχω ανθρώπους εκεί, να μου δίνουν απλόχερα την αγάπη τους και να μου χαρίζουν όμορφες στιγμές. Χωριό μου σ'αγαπώ και όσες φορές κι αν σου φύγω, πάντα σε'σενα θα επιστρέφω!

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!