Πού να βρώ ένα φιλαράκι;

2018-09-25

Κάθε άνθρωπος που συναντάμε στη ζωή μας έχει κάτι να μας μάθει.
Έχεις άραγε αναρωτηθεί ποτέ, πόσο πολύπλοκα θα λειτουργούσε ο εγκέφαλος μας εαν ανάμεσα στο πλήθος, στη βόλτα, στη σχολή, στη δουλειά, στην παρέα μπορούσαμε να διαβάσουμε τη σκέψη των διπλανών μας; Ακούγεται τρελό, μα σκέψου να έκανες τις ιστορίες τους δικές σου, να αποτελούσαν έμπνευση για να γράψεις για αυτούς, ίσως να είχαν ίδιες ιδέες, αξίες και ιδανικά με εσένα, ίσως να ήταν κόντρα στις δικές σου αντιλήψεις ή να ένιωθες κατανόηση επειδή έχεις βιώσει ή βιώνεις το ίδιο.

Πόσες φορές ψάχναμε τη λύση μέσα μας λέγοντας "αν είχα τη συμβουλή ενός φίλου". Οι φίλοι: η οικογένεια που επιλέγουμε, τους διαλέξαμε προσεκτικά... ήταν γείτονες, συμμαθητές, οικογενειακοί φίλοι, μας συνέδεσαν κοινά ενδιαφέροντα,ή ήταν άγνωστοι που έγιναν γνωστοί. Μοιραστήκαμε ιδέες, σκέψεις, ανάγκες, αισθήματα, όνειρα, αξίες, χρόνο, αντικείμενα. Με τα χρόνια η φιλία με τον καθένα ξεχωριστά δοκιμάστηκε, άλλοι σε πλήγωσαν, έφυγαν και δε λέτε ούτε γεια πλέον, άλλοι άντεξαν και είναι ακόμη εκεί, κι έβαλαν πλάτη στα δύσκολα και έκαναν διπλή τη χαρά.

Ο κύκλος σου είναι και θα είναι πάντα λίγοι και καλοί, μετρημένοι, μην το ξεχνάς, τους γνωρίζεις και τους μαθαίνεις, ξέρεις ιστορίες, μυστικά, την καθημερινότητα τους. Έχεις κάνει τις επιλογές σου, δεν ταιριάζουμε με όλους ούτε χρειάζεται.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ο κύκλος στενεύει; Όταν οι παρεξηγήσεις και τα λάθη απομακρύνουν τους παλιόφιλους και έρχεται η στιγμή για μια καινούργια αρχή με αγνώστους γνωστούς του ευρύτερου περίγυρού σου; Καλώς ή κακώς η παντοτινή φιλία είναι σπάνια και είσαι τυχερός αν την έχεις βρει. Εάν είσαι όμως στην άλλη πλευρά αυτή της αναζήτησης, θα το συζητήσουμε...

Βγαίνοντας από μια φιλία με φθόνο, συμφέρον, ζήλια και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς, από εμπιστοσύνη στον έξω κόσμο, είσαι ταπί. Σκέφτεσαι πολύ, μπαίνεις στη διαδικασία των επιλογών, φυλάς τα νώτα σου μην επαναληφθούν ίδιες σκηνές.

Δε θα σου μιλήσω με συμβουλές ή προτροπές, αλλά όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου. Κάθε αρχή και δύσκολη. Η καχυποψία και ο φόβος είναι στο πίσω μέρος του μυαλού και ξεκινάς σιγά σιγά να απελευθερώνεις τα θετικά σου κύματα, επιστρατεύεις δυνατά στοιχεία του χαρακτήρα σου, το χιούμορ σου, εκπέμπεις για να εμπνεύσεις σε ομοίους που πλησιάζεις κάτι που θα εξελίξει τη συναναστροφή σας, όταν βλέπεις την ανταπόδοση είσαι σε καλό δρόμο.

Τα κόλπα για να ξέρεις ότι "καλά το πας" είναι να έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου πρώτα πρώτα ότι κανείς δεν είναι τέλειος και οι άνθρωποι μας, έχουν στοιχεία που μας συμπληρώνουν, παραγγελίες δε γίνονται... Έπειτα θυμίσου πως η εξωτερική εμφάνιση δεν είναι καθρέφτης του μέσα μας, συνεπώς ο εσωτερικός κόσμος είναι το άλφα και το ωμέγα και με τον καιρό θα εμβαθύνεις και θα το εξερευνήσεις, μη μένεις στη βιτρίνα. Τέλος «ο χρυσός κανόνας»: κάποιον που συναντάς εάν δε γνωρίσεις την ιστορία του ή δεν καταλαβαίνεις και σου φαίνεται παράξενο κάτι στη συμπεριφορά του, μη βιαστείς να τον κρίνεις! Μας περιορίζει όταν τετραγωνίζουμε τη λογική και μπαίνουμε σε καλούπια χωρίς να γνωρίζουμε ποιον έχουμε απέναντι μας.

Εν κατακλείδι κάποια στιγμή θα βρεθείς σε καινούργιο περιβάλλον (σχολή, δουλειά, ομάδα ενδιαφερόντων κλπ.) θα αναζητήσεις εκεί ανθρώπους να ταιριάζεις. Φρόντισε να είσαι ανοιχτός και δεκτικός στο διαφορετικό, να ανταλλάσσεις απόψεις , να ακούς και οι επιλογές σου να έχουν γνώμονα το να μάθεις, να εξελιχθείς ως άνθρωπος μέσα από τους άλλους, μα πάντα-πάντα να είσαι ο εαυτός σου και όχι κάτι ψεύτικο για το φαίνεσθαι. Έτσι θα διακρίνεις και τη γνησιότητα των άλλων. Όλα θέλουν το χρόνο τους.

☞ "Βραδέως μεν φίλος γίγνου, γενόμενος δε, πειρώ διαμένειν." 
Ισοκράτης

(Μη βιάζεσαι να γίνεις φίλος, αλλά όταν γίνεις, προσπάθησε να παραμείνεις.)

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!