Πόσες απώλειες ακόμα;

2018-08-20

Πόσες απώλειες ακόμα;
Έχω χάσει το μέτρημα...
Και δεν είναι η μοναξιά αυτή που με φοβίζει...
Είναι η ιδέα του να μ'εγκαταλείπει κάποιος αυτό που με τρομάζει...
Να φεύγει απ'το δικό μου μονοπάτι και ν' ακολουθεί ένα δικό του...
Και φυσικά αναφέρομαι σε άτομα που αγαπώ.
Μιλώ μόνο για δικούς μου ανθρώπους.
Οι υπόλοιποι δεν με απασχολούν, ας πάνε στο καλό...
Οι άνθρωποι αυτοί είναι μετρημένοι.
Και είναι αυτό που τους κάνει τόσο σημαντικούς... 
Είναι δύσκολο να μην φύγει κι ένα κομμάτι σου μαζί τους...
Και ακόμα πιο δύσκολο να συνεχίσεις χωρίς εκείνους...
Τίποτα δε μένει ίδιο σε αυτήν τη ζωή...
Κι αυτό είναι και το πιο μεγάλο μου παράπονο.
Γιατί πολλές φορές, δεν πονάει αυτός που αποχωρεί...
Αλλά, αυτός που μένει πίσω και συνεχίζει να παλεύει μόνος...

Στέλλα Κ. 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...