Πίσω από τα τείχη του κάστρου...

2019-01-06

Ήταν ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα...
Ίσως και λίγο πιο τυχερό από τα υπόλοιπα.
Τα είχε όλα! 
Ένα μεγάλο και ζεστό σπίτι, μια οικογένεια γεμάτη αγάπη, μια ζωή ιδανική...
Ήταν ένα κορίτσι με όνειρα... 
Με ελπίδες για το μέλλον...
Και τότε η ίδια η ζωή, αποφάσισε να της τα πάρει όλα...
Το χαμόγελο του κοριτσιού, έσβησε απότομα! 
Τα τείχη του κάστρου όπου ζούσε, γέμισαν με πόνο και με θλίψη! 
Και το κορίτσι, παγιδεύτηκε πίσω από αυτά τα τείχη.
Παγιδεύτηκε σε μια ζωή που δεν επέλεξε..
Σε μια ζωή, που δεν θύμιζε σε τίποτα το παραμύθι που ζούσε πριν...
Δεν υπήρχε πια ούτε μια μικρή υποψία ευτυχίας στο πρόσωπο της...
Κανείς δεν μπορούσε να ακούσει τα ουρλιαχτά της πίσω από τους τοίχους του κάστρου...
Κανείς δεν μπορούσε να την δει να καταρρέει μέρα με τη μέρα, ξανά και ξανά...
Το κορίτσι ζούσε πια σε ερείπια και σε πεθαμένα όνειρα, ανήμπορη να βοηθήσει όσους χρειάζονταν το φως της...
Όσους απέμειναν πίσω μαζί της, να τραβούν κι εκείνοι, τον δικό τους Γολγοθά...
Το μοναδικό άτομο που μπορούσε να την καταλάβει καλύτερα και από τον ίδιο της τον εαυτό, δεν υπήρχε πια... 
Είχε χαθεί!
Τραγική ειρωνεία; Ο ίδιος άνθρωπος που έβρισκε στα σκοτάδια της, έγινε ο ίδιος το σκοτάδι της...
Τραγική ειρωνεία; Ο ίδιος άνθρωπος που της τα πρόσφερε όλα όσο ζούσε, της τα στέρησε όλα με την απουσία του...
Και αυτό το σπίτι, δε θύμιζε πια στο σπίτι που είχε κάποτε...

Στέλλα Κ. 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!