Πεύκη 2020.

2020-01-09

Δεν χρειάζεται να σταθούμε παραπάνω στην τραγωδία αυτή καθεαυτή άλλωστε όλοι οι "ειδήμονες" έχουν βγάλει την γνωμάτευση τους και τις καταδικαστικές τους αποφάσεις, για το κατά πόσο ήταν "ψυχικά διαταραγμένη" και "φόνισσα" αυτή η μάνα. 

Από τον γείτονα στον πέμπτο που έκλεινε διαρκώς την μπάρα αναπήρων για να βρίσκει πάρκινγκ κάτω από το σπίτι του, μέχρι τον μανάβη της γειτονιάς, που γέμιζε την ειδική διαδρομή για τους τυφλούς στο πεζοδρόμιο μπροστά από το μαγαζί του με τα προϊόντα του. Αν αφήσουμε για λίγο την θέση του κριτή και περάσουμε στην θέση αυτών των ανθρώπων δεν θα δούμε "τρελούς" και εγκληματίες παρά μόνο τραγικά θύματα της κοινωνίας μας. 

Πρέπει να αναλογιστούμε πόσο έχουμε συμβάλει στο να κάνουμε και εμείς ακόμα πιο δύσκολη την ήδη δυσβάσταχτη -τόσο πρακτικά όσο και ψυχολογικά- καθημερινότητα των ατόμων με ειδικές ανάγκες και των οικογενειών τους που επωμίζονται όλη την κρατική αδιαφορία, τις μηδαμινές υποδομές και υπηρεσίες . Έχοντας και τον βραχνά του κοινωνικού ρατσισμού και αποκλεισμού στις πλάτες τους.

Σκεφτείτε τώρα μια μητέρα να μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί με ειδικές ανάγκες. Πόσο άραγε να απέχει από το "δεν αντέχω άλλο;" Ανεβαίνοντας στον δικό της Γολγοθά; Μην γελιόμαστε το έχουμε αισθανθεί και σε πολύ πιο εύκολες αντικειμενικά καταστάσεις στη ζωή μας. Τραγωδίες σαν και αυτήν δεν θα έπρεπε να προσφέρονται για δημόσιες διαβουλεύσεις που καταλήγουν μόνο σε επικίνδυνα και γελοία συμπεράσματα. 

Ας αφήσουμε λοιπόν τις ιατρικές γνωματεύσεις και τις δικαστικές αποφάσεις στους ειδικούς και ας δώσουμε βάρος στην πρόληψη. Άμεση δημιουργία των κατάλληλων υποδομών και υπηρεσιών στήριξης όλων των ευπαθών ομάδων από το επίσημο κράτος. Χτίσιμο μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, ανοιχτής προς τους συμπολίτες μας που το έχουν περισσότερο ανάγκη. Μια κοινωνία ίσων ευκαιριών, σεβασμού και προσφοράς. Μιας κοινωνίας που μπροστά θα μπαίνει ο άνθρωπος και οι ανάγκες του. Έτσι μόνο, τραγωδίες σαν και αυτή θα μείνουν να μας θυμίζουν πόσο είχαμε αποτύχει κάποτε σαν άνθρωποι.

Αντώνης Τηλιγάδης

-BSc Ψυχολογίας

-MSc Κλινικής & Κοινοτικής Ψυχολογίας, φοιτητής

-PgD Παιδοψυχολογία & Ψυχολογία Εφήβων 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!