Περί αγάπης και προσδοκίας...

2018-12-20

Πόσο μεγάλη είναι η θλίψη μου για την τηλεόραση του σήμερα! Έχουνε όλα πια γίνει ένας αχταρμάς. Βγαίνουν τώρα όλοι οι γνωστοί και διάσημοι ''ώριμης ηλικίας''-η ωριμότητα για εμένα προσωπικά, ποτέ δεν είχε σχέση με την ηλικία- και λένε ''τον απάτησα'', ''είναι αυτονόητο πως όλοι απατούν'', ''έχω απατήσει''. Όχι, δεν είναι αυτονόητο, η αγάπη με την προδοσία δε συνάδει και δεν πηγαίνει μαζί. Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σάρκα, έχει συναισθήματα και κάποιες ηθικές αρχές! Όταν αγαπάς το άλλο πρόσωπο δεν το εγκαταλείπεις και δεν το απατάς. Και να υποκύψεις στον πειρασμό, δε βγαίνεις να το παρουσιάσεις ως κατόρθωμα... Δε θυμάμαι ποτέ ηθοποιούς όπως η Λαμπέτη, ο Χορν, η Καρέζη να βγουν και να εκφραστούν με τέτοιες αντιλήψεις δημόσια.

Μαρία Σκαμπαρδώνη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.