Πέντε μήνες...

2016-09-11

Σεπτέμβρης.

Πρωτοβροχια. 

Σύννεφα. 

Ή αλλιώς τα μάτια σου. 

 Τα μάτια σου είναι το φθινοπωρο. 

Άλλες φορές ήλιος, ζέστη, χαμόγελο.

 Κι άλλες φορές μια σκοτεινιά, σύννεφα και βροχή! 

Κι εγώ εκεί, να ρωτάω τι έχεις. 

Κι εσυ; Εσυ πάντα να με καθησυχαζεις.

 Όλα καλά αγάπη μου!

 Τίποτα. Είμαι απλά κουρασμένος...

Θέλω να μαι στη ζωή σου ολοκληρωτικά!! 

Μίλησε μου! 

Πες το! 

Ότι κι αν είναι! 

Όπως τότε,εκείνο το βράδυ, που ανοιχτηκες. 

Θυμάσαι; 

Τα είπες όλα και ξαπλωσαμε αγκαλιά. 

Δακρυσες... 

Κι ένιωσα πιο άνθρωπος σου από ποτέ. 

Αυτό είμαι για σενα. 

Ο άνθρωπός σου. 

Μίλησε μου και διωξε πια αυτή τη σκοτεινιά, δε σου παει! 

Σου χω πει... είσαι πανέμορφος όταν γελάς. 

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.