Πέντε μήνες...

2016-09-11

Σεπτέμβρης.

Πρωτοβροχια. 

Σύννεφα. 

Ή αλλιώς τα μάτια σου. 

 Τα μάτια σου είναι το φθινοπωρο. 

Άλλες φορές ήλιος, ζέστη, χαμόγελο.

 Κι άλλες φορές μια σκοτεινιά, σύννεφα και βροχή! 

Κι εγώ εκεί, να ρωτάω τι έχεις. 

Κι εσυ; Εσυ πάντα να με καθησυχαζεις.

 Όλα καλά αγάπη μου!

 Τίποτα. Είμαι απλά κουρασμένος...

Θέλω να μαι στη ζωή σου ολοκληρωτικά!! 

Μίλησε μου! 

Πες το! 

Ότι κι αν είναι! 

Όπως τότε,εκείνο το βράδυ, που ανοιχτηκες. 

Θυμάσαι; 

Τα είπες όλα και ξαπλωσαμε αγκαλιά. 

Δακρυσες... 

Κι ένιωσα πιο άνθρωπος σου από ποτέ. 

Αυτό είμαι για σενα. 

Ο άνθρωπός σου. 

Μίλησε μου και διωξε πια αυτή τη σκοτεινιά, δε σου παει! 

Σου χω πει... είσαι πανέμορφος όταν γελάς. 

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...