Παραμύθι...

2016-03-31

Εγώ τον πρίγκιπα τον γνώρισα!

Ήρθε, περάσαμε μαζί μια βδομάδα, κι ύστερα έφυγε.

Θα ρχόταν είπε.

Θα...

Με μια υπόσχεση...να μη ζω!

Δεν επρεπε να ζω όσο εκείνος έλειπε.

Δεν έπρεπε να ερωτευτώ κανέναν ιππότη.

Θα ρχόταν στο μέλλον...

Αλλά εγώ, πρίγκιπά μου, δε θέλω μέλλον, θέλω παρόν.

Δεν ξέρω αν αύριο ζω, για αυτό ή δώσε μου παρόν ή τιποτα!

Παρόν θέλω κι όχι μέλλον!

Δώσε μου παρόν και θα χτίσουμε το μέλλον!

Αλλά θέλω το παρόν. Κι εγώ δε θα ερωτευτώ ποτέ, κανέναν ιππότη!

Αλλά έφυγες!

Δε συμβιβάστηκες και δε συμβιβάστηκα.

Κι έπειτα γνώρισα τον ιππότη κι εσύ μια δούκισα...

Και ζησατε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα.

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...