Παραμύθι...

2016-03-31

Εγώ τον πρίγκιπα τον γνώρισα!

Ήρθε, περάσαμε μαζί μια βδομάδα, κι ύστερα έφυγε.

Θα ρχόταν είπε.

Θα...

Με μια υπόσχεση...να μη ζω!

Δεν επρεπε να ζω όσο εκείνος έλειπε.

Δεν έπρεπε να ερωτευτώ κανέναν ιππότη.

Θα ρχόταν στο μέλλον...

Αλλά εγώ, πρίγκιπά μου, δε θέλω μέλλον, θέλω παρόν.

Δεν ξέρω αν αύριο ζω, για αυτό ή δώσε μου παρόν ή τιποτα!

Παρόν θέλω κι όχι μέλλον!

Δώσε μου παρόν και θα χτίσουμε το μέλλον!

Αλλά θέλω το παρόν. Κι εγώ δε θα ερωτευτώ ποτέ, κανέναν ιππότη!

Αλλά έφυγες!

Δε συμβιβάστηκες και δε συμβιβάστηκα.

Κι έπειτα γνώρισα τον ιππότη κι εσύ μια δούκισα...

Και ζησατε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα.

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.