Παράλληλες γραμμές...

2018-10-08

Τόσο κοντά και ταυτόχρονα, τόσο μακριά... 
Πάντα χώρια και ποτέ μαζί... 
Έτσι ήταν η σχέση μας από την αρχή...
Ημιτελής.
Ήξερα όμως από την αρχή που πήγαινα να μπλέξω...
Σε μίσησα ναι.
Σε μίσησα γιατί, σε άφησα να ριζωθείς μεσ' το μυαλό μου και να κατακτήσεις τη ψυχή μου.
Σου είχα ήδη παραδοθεί...
Έφυγα ναι.
Έφυγα γιατί, δεν μπορούσες να γίνεις δικός μου, δεν μπορούσα να γίνω δική σου.
Ήθελα απλά να ξεφύγω από αυτόν τον πόλεμο και δεν μπορούσα...
Με τρέλαινε το να βρίσκομαι δίπλα σου όπως με τρέλαινε και το να βρίσκομαι μακριά σου.
Πόσο με μισούσα που δεν μπορούσα να σου αντισταθώ!
Αυτήν η έλξη όσο πιο όμορφη ήταν, άλλο τόσο ήταν και καταστροφική...
Και μπορεί και οι δύο να παίξαμε με τη φωτιά, αλλά στο τέλος εγώ ήμουν αυτή που κάηκε...
Όπως λέει και ο Σαίξπηρ: "Αυτές οι βίαιες απολαύσεις, έχουν και βίαιο τέλος. Και την ώρα του θριάμβου τους πεθαίνουν, σαν τη φωτιά και το μπαρούτι. Που ξοδεύονται, καθώς φιλιούνται."

Στέλλα Κ. 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!