Παραδώσου!

2019-10-02

Τα φυτά ποτίζονται -> Παθαίνουν κάτι -> Παθητική

Ποτίζω τα φυτά -> Κάνω κάτι -> Ενεργητική

Η καρδιά μου διαλύεται -> Παθαίνει κάτι -> Παθητική

Μου διέλυσες την καρδιά -> Κάνεις κάτι -> Ενεργητική

Σε ερωτεύομαι -> Παθαίνω κάτι -> Παθητική

Εσύ... εεε ερωτεύεις... χχχμμμ όχι... ενεργητική δεν έχει

Τυχαίο...; Τίποτα δεν είναι τυχαίο... Γιατί αυτήν η πράξη έχει παθητικό χαρακτήρα... Από τα αγγλικά η μετάφραση είναι «πέφτω στον έρωτα»... Υπάρχει η ιδέα της πτώσης... Παύω να είμαι εγώ το επίκεντρο του προβολέα... Ο μικρός νάρκισσος μέσα μου σκοντάφτει και πέφτει από την σκηνή... Όλα τα φώτα πάνω σου...

Είναι μία δύναμη... Μία ενέργεια ο έρωτας... Υπήρχε πριν από εμάς και θα συνεχίσει να υπάρχει και πολύ μετά... Μα καμία σχέση δεν έχει με τα ψέματα που μας λένε... Με τα ψέματα που εσύ μου λες... Με τα ψέματα που τόσο μισώ... Πως ο έρωτας δεν είναι κάτι σημαντικό, πως είναι κατώτερος και πιο αδύναμος από την αγάπη, ότι είναι απερίσκεφτο συναίσθημα των ελαφρόμυαλων... 

Με τι κριτήρια τον συγκρίνουν, με τι ιδιότητα τον κρίνουν; Ή από την άλλη, ότι σου χτυπά την πόρτα μόνο μία φορά ή ότι υπάρχει ο αληθινός έρωτας... Δηλαδή οι άλλοι τι ήταν; Ψεύτικοι;

Όχι... εγώ ορίζω τι είναι αλήθεια για εμένα και εσύ τι είναι για εσένα... Η ζωή δεν είναι ταξίδι... Να φορτωθώ έναν συνοδηγό για πάντα και να πάω στον δρόμο μου... Η ζωή δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σαν ταξίδι... Γιατί στην τελική, θα ήταν το μόνο ταξίδι που ο άνθρωπος δεν προσπαθεί να επιταχύνει... Να φτάσουμε γρήγορα στον προορισμό μας...

Μα η ζωή και ο έρωτας έχουν πολύ λιγότερη σημασία... Και πολύ περισσότερη ουσία από ότι ένα ταξίδι... Σαν ένα τραγούδι η ζωή... παίζεται... Δίχως σκοπός του να είναι το φινάλε. Ένα καλό τραγούδι δεν είναι αυτό που τελειώνει πιο γρήγορα... Έτσι και η ζωή, απλά πρέπει να απολαύσεις την μελωδία της και γιατί όχι να την σιγοτραγουδήσεις...

Και ο έρωτας... Ο χορός μέσα στο τραγούδι... Αυτός που δίνει ζωντάνια και κίνηση... Αλλά και αυτός όπως και ο χορός δεν έχει σκοπό να σε πάει κάπου... Δεν χορεύεις με σκοπό να βρεθείς σε κάποιο σημείο του σπιτιού... Αλλά γιατί το απολαμβάνεις, γιατί έτσι δίνεις νόημα στην μελωδία... Δεν είναι ανάγκη να σου μαθαίνει κάτι ή να σε ταξιδεύει κάπου... αρκεί που σε ταρακουνάει...

Μερικές φορές θα αλλάζεις παρτενέρ σε κάθε σου ανάσα... άλλες θα είσαι μόνος... άλλες θα κολλήσεις με έναν λίγο παραπάνω και ας σε πατάει λιγάκι... Όλα είναι μέρος του χορού Ενός χορού που δεν έχει ανάγκη από χορογραφίες... Του χορού του έρωτα... Στην μελωδία της ζωής.

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!