Overthinkers & Underdoers!

2018-11-03

Όταν φανταστικές ιδέες στοιβάζονται βιαστικά, μέσα στο άγουρο μυαλό αιώνιων νέων, απομακρύνεται δραματικά η πιθανότητα να γίνουν πράξη. Οι παράγοντες που επηρεάζουν εκείνην την πιθανή λησμοσύνη (που προσεγγίζει τη βεβαιότητα), είναι γνωστοί στον καθένα μας. Επειδή αν ίσως και παρασυρθήκαμε στην κατάκριση του εαυτού για τούτο το φρικτό νεκροταφείο ιδεών, που ζέχνει την αποφορά του Άδη και μαρμαρώνει την ψυχή σαν σε επιθανάτια ακινησία, δίχως να είχαμε ποτέ την ευκαιρία να αναλύσουμε τι φταίει, καλό είναι να αγγίξουμε απαλά και τα αίτια ετούτου του "μοντέρνου κακού". 

Σε όλες τις εκφάνσεις του βίου μας, αν θα κρατούσαμε ένα υποτυπώδες ημερολόγιο, υπάρχουν περίοδοι έμπνευσης, που αντικρίζοντας μετά από καιρό με έκπληξη την παραγωγή ιδεών που αράχνιασαν ξεχασμένες σε κάποια στοίβα χαρτιά, ή σε κάποιο κλειδωμένο συρτάρι, μας πιάνει θλίψη και θυμός για το φέρσιμό μας. Κάτω κάτω, στην άφεγγη χώρα της λησμοσύνης, βρίσκουμε θαμμένα και κάποια γράμματα αγάπης και έρωτα που δεν τα στείλαμε ποτέ.
Σταυροδρόμια επιλογών είναι η ζωή. 

Πότε μια σχολή πιο πάνω ή πιο κάτω στο μηχανογραφικό, ένα ναι αντί για ένα όχι που δεν είπαμε, μια κλειστή πόρτα που δε χτυπήσαμε, ένα γραμματόσημο για τον έρωτα που δεν διεκδικήσαμε. Αν ταξιδεύαμε πίσω στο χρόνο και αλλάζαμε ένα ναι ή ένα όχι, αν βρίσκαμε το θάρρος να κολλήσουμε εκείνο το γραμματόσημο και να στείλουμε το ερωτικό μας γράμμα, άραγε τι θα ήταν ίδιο σήμερα;

Ένα πρώτο τρίπτυχο που φαίνεται να ξεπηδά από το αγαθό τούτο ανασκάλεμα της αρχικής μας υπόθεσης είναι "ευθύνη-συνέπειες-φόβος" ή σε μια βολικότερη διατύπωση: "όταν από φόβο αρνούμαστε να αποδεχτούμε τις συνέπειες των επιλογών μας" δεν παλεύουμε για την πραγμάτωσή τους. Σαν μια μάνα που γεννά παιδιά συνεχώς και τα δίνει για υιοθεσία. Και ενώ υπομένει τον πόνο του τοκετού, φαντάζεται πως δεν θα αντέξει τον "πόνο" της ανατροφής τους. Τι μας κρατάει καθηλωμένους στην απραξία, "καταραμμένους" να γεννάμε διαρκώς κι άλλες απραγματοποίητες ιδέες; Ποιος κρατάει το κλειδί αυτής της φυλακής*;

#mazisu
λ
*Θα φανεί αστείο, αλλά η λύση στο γρίφο, βρίσκεται ήδη στο κείμενο.  


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!