Ώθησε τον εαυτό σου!!!

''Είναι χειμώνας και έξω έχει έναν καιρό, μια υγρασία που δεν θέλεις να κουνηθείς ρούπι από το κρεβάτι σου, τον καναπέ σου, την τηλεόραση σου, το tablet σου.'' Το παραπάνω αποτέλεσε μια τέλεια δικαιολογία για να μην κάνεις τίποτα σημαντικό για σένα που αφορά την ζωή σου, την σχέση σου, την εργασία σου... Δικαιολογία η οποία επίσης οδηγεί στην αναβολή... Kαι άλλη αναβολή κι άλλη κι άλλη και πάει λέγοντας... Αναζητάς ένα κίνητρο, μια μαγική λέξη ή ακόμα καλύτερα έναν άνθρωπο να σου πει τα λόγια που θες να ακούσεις, να σε πιάσει απ' το χέρι και να σου δώσει μια ώθηση... Mια σπρωξιά από πίσω στη πλάτη ώστε να ζεσταθούν οι μηχανές και να αρχίσεις να κινείσαι... Αυτός ο μαγικός τύπος όμως δεν έρχεται ποτέ... Τι κάνεις τότε;

Πιάνεις με το ένα σου χέρι το άλλο, δίνεις μια κίνηση στα πόδια, πετάς τα σκεπάσματα και σηκώνεσαι. Παρακινείς, με λίγα λόγια, εκείνο το παιδί που έχεις μέσα σου, το οποίο θέλει ένα χέρι βοηθείας ώστε να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Δεν σε νοιάζει ο καιρός, δεν σε νοιάζει η υγρασία. Το μόνο που σε νοιάζει είναι να αφήσεις τις δικαιολογίες και να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες, να το φέρεις πάλι το πράγμα στα μέτρα σου. Το κίνητρό σου; Η θέληση για ζωή, η μοναδικότητά σου, η αξία και η προσωπικότητα σου... Σπρώξε λοιπόν τον εαυτό σου προς τα εκεί και αν ζοριστείς, βάλε λίγο παραπάνω δύναμη...

Nick


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.