Όποιος πέθανε το μετάνιωσε!

2018-06-21

Δεν γύρισε ποτέ κανείς από τον παράδεισο ή την κόλαση. Ποτέ. Κι όμως εγώ κάθε βράδυ πέθαινα και κάθε πρωί το μετάνιωνα. Όσο ζούσα ένιωθα παράλληλες ζωές να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου, σαν σκηνοθέτης που απλώς παρακολουθεί τις ζωές των άλλων, αλήθειες και ψέματα. Έμπαινα στη θέση τους και ήθελα να αλλάξω τα μονοπάτια που είχαν επιλέξει. Έψαχνα απεγνωσμένα αφορμές να ζήσω μέσα από τους άλλους. Αφορμές να αλλάξω αυτό που είμαι, να αλλάξω την ταυτότητά μου. Δεν επέλεξα να γεννηθώ, αλλά γεννήθηκα. Δεν επέλεξα να πεθάνω, αλλά πέθανα. Και πάλι το μετάνιωσα όμως. Μετάνιωσα κάθε στιγμή μοναξιάς. Εκτίμησα, όμως, κάθε ώρα που αφιέρωσα στα βιβλία μου. 

"Όποιος πέθανε το μετάνιωσε". Αυτός ο τίτλος, τόσο ισχυρός και σκληρός, κι ας είναι η αλήθεια. Κι εγώ παγώνι είμαι. Όχι δεν είμαι αυτή που νόμιζα πως είμαι. Ίσως κάθε ημέρα να άλλαζα από λίγο. Συνειδητοποίησα πόσο παγόνι είχα γίνει. Πόσο βρασμένος βάτραχος ήμουν. Και τότε αποφάσισα να ζήσω. Αποφάσισα πως μετάνιωσα που πέθανα. Μετάνιωσα που ήμουν νεκρή. Μετάνιωσα.

Πώς γίνεται να με άλλαξαν μερικά βιβλία τόσο πολύ; Εγώ δεν έκλαιγα με τα λάθη μου. Δεν μετάνιωνα ποτέ για τις πράξεις μου. Έπειθα τον εαυτό μου πως έπραττα σωστά. Τώρα καταλαβαίνω πόσο διαφορετικός άνθρωπος έγινα από παλιά. Ορίζουμε και αντιμετωπίζουμε την τύχη μας και την ζωή μας πάντα με τον τρόπο που μας κάνει ευτυχείς. Φιλοσοφία ζωής, κλείσιμο ματιών, αποφυγή χαπιών, ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφανθεί. 

Είναι όμως τόσο ανθρώπινο και άρα είναι αποδεκτό να αποφεύγει κανείς αρχικά την σκέψη και εν συνεχεία στην πράξη τα πράγματα που τον στεναχωρούν. Είναι νόμος αυτό! Ο πρώτιστος και ανυπέρβλητος νόμος της επιβίωσης. Αν αρχίζεις να τα ψειρίζεις όλα, θα καταλήξεις μόνος, γρουσούζης, χωρίς ζωή. 

Ίσως και να μην μου αξίζει να ζω τελικά. Ίσως να μην μου αξίζει και να πεθαίνω κάθε βράδυ. Και όλοι εκείνοι που με αγάπησαν πολύ που είναι; Γιατί δεν είναι δίπλα μου; Εγώ τους έδιωξα; Όσο περνάνε οι σκέψεις αυτές από το μυαλό μου προσπαθώ να καταλάβω ποια ζωή τελικά είναι η δική μου ζωή. Μα δεν μπορώ. Έχω κινήσει τόσες μαριονέτες που νιώθω να έγινα κι εγώ με τη σειρά μου μαριονέτα στα χέρια του εαυτού μου. 

"Έσκισα το σενάριο πριν το διαβάσω". Αυτό έλεγα και ξανάλεγα. Κουράστηκα να κινώ τα νήματα άλλων ζωών. Κουράστηκα να μην ξέρω ποια είμαι ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους. Θα πάψω να βράζω στο ζουμί μου. Θα βγω από το καζάνι μου και θα ζήσω ξανά. Δεν θα ξαναπεθάνω και δε θα χρειαστεί να επιστρέψω και πάλι. Μετάνιωσα για τον χρόνο που ήμουν νεκρή. Αλήθεια μετάνιωσα.

Μαρία Γεροδήμου 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...