Όνειρο...

2016-10-05

Ένα δωμάτιο φωτογραφίες. 

Σχοινιά να κρέμονται κι εκείνες να στεγνώνουν και ένα κόκκινο φως.

Και στην άλλη άκρη του δωματίου ένα κρεβάτι και πάνω εμείς. 

Αγκαλιά και αγκαλιασμενοι μαζί με το πάπλωμα. 

Να κάνουμε όλη μέρα ερωτα και να διαβάζουμε ερωτική λογοτεχνία.

Κι ύστερα πάλι να ζωντανεύουμε τους ήρωες. 

Εγώ, εσύ και οι αναμνήσεις γύρω μας όσο δημιουργούμε νέες. 

Εμείς. 

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.