Όνειρο θερινής νυκτός...

2019-07-08

Άσε τα μηνύματα και πάμε κάπου να πιούμε.
Να πιούμε, να πιούμε...
Ώσπου να μεθύσουμε... 
Να μιλήσουμε για όλα εκείνα, που δεν τολμούμε να πούμε, ούτε καν πίσω από μια οθόνη... 
Άσε το αλκόολ, να μας λύσει τη γλώσσα... 
Να μου πεις την αλήθεια σου, να σου πω την αλήθεια μου...
Να γελάσουμε μαζί, να κλάψουμε μαζί...
Να μυρίζει η νύχτα, γιασεμί... 
Να πιαστούμε χέρι-χέρι, να χορέψουμε στο σκοτάδι... 
Να ζήσουμε έστω για λίγο αυτό το όνειρο, κάτω απ'το φεγγαρόφωτο...
Να μεθύσουμε κι άλλο από ευτυχία...
Να νιώσουμε πάλι ζωντανοί!

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!