Once upon a time...

2018-10-05

Από το μια φορά και ένα καιρό που άκουγες σα μικρό παιδί, τα παραμύθια άλλαξαν και ο καιρός εκείνος δεν είναι παρά μόνο μια γλυκιά ανάμνηση που κουβαλάς μέσα σου. Ένα κομμάτι του εαυτού σου που έμεινε παιδί. Μεγαλώνεις όμως και συμβιβάζεσαι με τον πραγματικό κόσμο. Ένα κόσμο πολύ διαφορετικό από τα παραμύθια που σου διάβαζαν για να κοιμηθείς. Έτσι το παιδί μέσα σου πληγώνεται και ψάχνει συνεχώς διεξόδους.

Πόσες ήταν οι φορές που σου είπαν πως είσαι ανώριμος; Ή ότι πρέπει να κάνεις ότι κάνουν και οι άλλοι για να είσαι αποδεκτός; Φέρεσαι σαν παιδί, δεν τα κάνουν αυτά στην ηλικία σου, ωρίμασε, ακούς συνέχεια από τους 'μεγάλους'.

Κι όμως... έχουν κι αυτοί ένα κομμάτι του εαυτού τους που έμεινε παιδί κι ας μην το δείχνουν. Το δείχνουν εκεί που πρέπει. Ίσως το λένε για να σε προστατεύσουν. Από τι όμως θα μου πεις... αφού όλοι μας έχουμε αυτό το κομμάτι, γιατί να μην το βγάλουμε προς τα έξω; Τι φοβόμαστε; Γιατί να μην μείνουμε για πάντα παιδιά;

Θα ήταν τόσο ωραία αν ήμασταν όλοι παιδιά... Θα κάναμε συνέχεια σκανταλιές έχοντας αυτή τη δικαιολογία και δεν θα υπήρχε κανένας να μας βάλει τιμωρία, γιατί δεν κάναμε στην ουσία τίποτα κακό. Θα κοροϊδεύαμε όποιον θέλαμε, ξέροντας πως δεν θα θυμώσει, ή ακόμα και να θυμώσει δεν θα είχαμε τον εγωισμό να μας εμποδίζει να τον αγκαλιάσουμε και να ζητήσουμε συγγνώμη, όπου ξαφνικά όλα θα περνούσαν. Θα κάναμε κατασκευές, θα παίζαμε συνέχεια, θα ζωγραφίζαμε τα πάντα και θα κάναμε έναν κόσμο πολύ πιο όμορφο.

Όμως... στον κόσμο αυτό μεγάλωσαν άνθρωποι που δεν πίστευαν στον καλύτερο κόσμο, αλλά στο ότι ο κόσμος είναι του χεριού τους. Τον έφεραν στα μέτρα τους και κυριάρχησε η ιδέα ότι για να είσαι ευτυχισμένος και ευχαριστημένος πρέπει να γίνεις καλύτερος από τους άλλους. Έτσι ήρθαν οι ευθύνες, οι τιμωρίες και οι ελάχιστες ανταμοιβές στις καλές πράξεις για τους άλλους πέρα του εαυτού μας και πολλά άλλα.

Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε όλοι ένα παιδί μέσα μας, μόνο και δυστυχισμένο, χωρίς να βγαίνει προς τα έξω, γιατί για να επιβιώσεις πρέπει να πατήσεις πάνω στον άλλο, πάνω στις αδυναμίες του, πάνω στο παιδί που κρύβει μέσα του. Να κάνεις τα πάντα για να μοιάσεις με όλους και να γίνεις αποδεκτός. Αλλιώς τέλειωσες...

Μα όπως είπα... αυτή την πλευρά του εαυτού μας δεν την έχουμε πάντα κρυμμένη. Υπάρχουν στον κόσμο κι άλλοι που έχουν ένα κομμάτι κρυμμένο, ίδιο ακριβώς με το δικό σου. Ακόμα και να μην έχετε ιδέα ο ένας για την ύπαρξη του άλλου, έλκεστε σαν μαγνήτες μέχρι που τελικά κολλάτε μια και καλή. Δεν κρύβεστε πια... όχι όσο είστε μαζί...

Γιατί στην τελική, έτσι είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας. Δεν άφησε τίποτα στην τύχη. Σαν τα παραμύθια... δεν θα είχαν ωραίο τέλος αν ήταν εξ' αρχής όλα εύκολα...

Μάρω Εφ.



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.