Οι πρώην...

2018-11-18

Τι κλάμα έχουμε ρίξει για τα μούτρα του καθενός... Κλάμα ,κλάμα και δώσε καψούρα και μοναδική μου αγάπη και τώρα πώς θα ζήσω, να ζήσω ή να πεθάνω σε ένα φλαμέγκο απάνω, το μάτι κόκκινο θανατί, μια μελαγχολία emo, απόψε θέλω να πιω, σε ένα νεκροταφείο να κρυφτώ, να μη με βρει κανείς, μόνο ο θάνατος βαρύς, έφυγε ο άνθρωπος που αγαπώ, φέρτε μαχαίρι να κοπώ, θρήνος, οδυρμός, οι φίλοι να παίρνουν τα ψυχοτρόπα με κούτες μπας και αντέξουν αλλά τίποτα εμείς εκεί... Το άνοιξε πέτρα μαζί με τον καφέ το πρωί...

Μέχρι που δια μαγείας έρχεται το νέο γκομενάκι... Ταιριάζουμε σε όλα, τον έχει μεγαλύτερο σίγουρα, πραγματικά καμία σχέση με τον άλλο τον μαλάκα... Απορώ κιόλας πώς εγώ χαλιόμουν γι' αυτόν... Και δώσε ψυχοτρόπα οι φίλοι που τον έκλαιγαν παρέα σα στενό τους συγγενή τον μαλάκα (που την έχει και μικρή!)...

Μέχρι που έγινε και το καινούριο γκομενάκι πρώην! Και δώσε Πέγκυ, Παντελή, στην ψυχούλα μου μιλάς... Ωπ! Να και ένα καινούριο γκομενάκι που την έχει μεγαλύτερη, αυτό που νιώθουμε γι' αυτόν δε το ξανά νιώσαμε για κανέναν και πίσω Γιάννη τα καράβια!!! Σκέψου ότι εγώ από την πλευρά της φίλης έχω θρηνήσει 3 φορές τον ίδιο γκόμενο από 3 διαφορετικές φίλες μου... Εγώ να τον είχα, τόσο κλάμα και σκατό δε θα το είχα περάσει! Αφού μου 'ρχεται να πάω να τον χαστουκίσω γι' αυτά που πέρασα εγώ γι' αυτόν και όχι οι φίλες μου από αυτόν... 

Αλλά αυτός είναι ο ρόλος των πρώην... Να μας στρώνουν το χαλί για την επόμενη καλύτερη επιλογή μας, να μας κάνουν σοφότερες, επιλεκτικές, να βλέπουμε τους άντρες σαν ανθρώπους και όχι σα μούσια με πουλί και μπράτσα. Κάθε πληγή από έναν ανώριμο άντρα είναι μια ανεκτίμητη εμπειρία ζωής για την επιλογή συντρόφου... Οι πρώην είναι το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μας και το σκαλί της δίκης μας ευτυχίας.

Τώρα βέβαια υπάρχει και η κατηγορία γυναικών που πάντα θα κάνουν τους ίδιους κύκλους και αυτές οι γυναίκες είναι που ποτέ δεν αγάπησαν τους πρώην τους για τα δώρα τους παρά μόνο έμειναν εκεί να πενθούν τη ζωή που δεν θέλουν να ζήσουν... Βέβαια αυτό είναι ένα άλλο άρθρο... Μποφίλιου λοιπόν δυνατά οι πρώην να ακούγονται και αγαπήστε αυτά τα γλυκά αγόρια που από την αλόγιστη βλακεία τους μας έκαναν γυναίκες... 

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...