Οι παντρεμένοι δεν έχουν ψυχή!

2018-10-13

Ποτέ ο έρωτας δε σε ρωτάει... Πάντα έρχεται ύπουλα, υπόγεια, γεμάτος δώρα, υποσχέσεις, όνειρα, δειλινά χεράκι-χεράκι. Μια ζωή βγαλμένη από αρλεκιν, ξεχνώντας τα πρέπει, τα μη και τις άλλες ζωές χτισμένες επάνω μας. Χτίζουμε οι άνθρωποι τοίχους γεμάτους από χοντρά μη, μέχρι την δόλια εκείνη στιγμή που όλα γκρεμίζονται σαν αμμόκαστρο σε απαλό κυματάκι... Παντρεμένος...

Και τώρα πως φεύγουμε; Δυο γυναίκες γεμάτες όνειρα, προσδοκίες μπλεγμένες σε ένα φαύλο κύκλο λαθών. Η κάθε μία τα δικά της... Λάθος επιλογές, λάθος άτομο, λάθος όνειρα, λάθος στιγμή... Καμία ερωμένη δε θέλησε ποτέ να είναι ερωμένη! Καμία απατημένη δε προσδοκούσε αυτό, όταν φόρεσε το άσπρο εκείνο φόρεμα και έδινε την υπόσχεση της "μαζί, ως που να μας χωρίσει ο θάνατος". Ποτέ δε μας χώρισε ο θάνατος, μόνο οι επιλογές μας!

Ποσό δύσκολο να είσαι σύζυγος και ποσό δύσκολο να είσαι ερωμένη; Η μια γεμάτη ευθύνες και προβλήματα, η άλλη γεμάτη ρετσινιές, μοναξιά και προβλήματα. Δεν έχει σύνορα το λάθος. Δεν έχει σύνορα η επιλογή απέναντι στη μοναξιά. Ποτέ καμία δεν δέχτηκε αγόγγυστα τη δεύτερη θέση και ποτέ κανείς μας δεν πολέμησε γι' αυτήν. 

Μπλέκονται οι ζωές, κανείς ένοχος, κανείς αθώος. Ο παντρεμένος δεν έχει ψυχή αν δε στηρίξει τις επιλογές του! Δε διαλύονται τα σπίτια από την απιστία, από την δειλία, την εξαπάτηση και την εξαθλίωση διαλύονται. Κανείς δεν έχει ψυχή όταν παίρνει τις ζωές των άλλων για παιχνίδι. 

Δεν είναι άδικη η αγάπη! Μπορείς να την βρεις, ακόμα και όταν θα είναι αργά. Αλλά ποτέ δεν είναι! Αξιοπρέπεια θέλει και το μαζί και το χωριά. Δεν έχεις ψυχή όταν θέλεις να γευτείς χωρίς να είσαι έτοιμος να σταθείς. Δεν έχεις ψυχή όταν κρατάς δέσμιους. Να μάθεις να ελευθερώνεις ,για να έχεις το δικαίωμα να ελευθερωθείς. Κλεμμένη ζωή, δεν είναι ζωή. Μια σύζυγος, μια ερωμένη και λάθη... 

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!