Οι "μπερδεμένοι" άνθρωποι...

2020-10-25

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους. 

Δεν πιστεύω ότι η αλλαγή ρόλων έρχεται να προσθέσει κάτι καινούργιο στη σημερινή κοινωνία, ίσα ίσα έρχεται να αποδεχτεί και να αποκαλύψει μια αλήθεια που υπήρχε πάντα. Απλά στις παλιότερες γενιές,  αλλά και σήμερα σε κάποιες κοινωνίες δεν ήταν αποδεκτό, αλλά κατακριτέο και αισχρό. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου. Δεν υπάρχει αλλαγή ρόλων, υπάρχει απλά συνειδητοποίηση και αποδοχή των δύο φύσεων του ανθρώπου. 

Ο άντρας πλέον είναι ελεύθερος να αποδεχτεί τη θηλυκή πλευρά του και η γυναίκα την πιο αρρενωπή πλευρά της. Δεν είναι κάτι καινούργιο. Υπήρχε πάντα, απλά ήταν καταδικαστέο! Ο άνθρωπος έχει διττή φύση, yin και yang. Έχει μέσα του και τη θηλυκή ενέργεια και την αρσενική. Το αν ένας άντρας αποδέχεται την πιο θηλυκή πλευρά του, αυτό δεν τον κάνει όλα εκείνα τα ξεπερασμένα κοσμητικά και προσβλητικά επίθετα πεπερασμένων αντιλήψεων με τα οποία συνηθίζουν να τους στολίζουν οι δήθεν φυσιολογικοί. Απλά τον κάνει πιο στοργικό, πιο πατρικό, πιο ευαίσθητο, πιο δοτικό, πιο συναισθηματικό. 

Το ίδιο επίσης και μια γυναίκα που συμφιλιώνεται με την αντρική πλευρά της. Αυτό δεν την κάνει άντρα, απλά την κάνει πιο δυναμική, πιο διεκδικητική, ίσως και πιο απρόσιτη και λιγότερο συναισθηματική. Αυτό δεν συνιστά απαραίτητα μια καινούργια κακή εποχή όπως πολλοί λένε αλλαγής ρόλων. Θα μπορούσα να πω πως είναι μια εποχή συνειδητοποίησης και αφύπνισης, αποδοχής του εαυτού. Αν αυτό μας φέρνει πιο κοντά στον αληθινό μας εαυτό, τότε οφείλουμε να το αποδεχτούμε. 

Αν το γεγονός ότι ένας άντρας μπορεί να είναι στοργικός και ευαίσθητος ή να του αρέσει να φροντίζει τις δουλειές του σπιτιού και να μαγειρεύει στο σύντροφό του γιατί τον αγαπά, τότε αυτό είναι αποδεκτό. Παλιά βέβαια θα γινόταν περίγελος, όχι γιατί είναι άσχημα όλα αυτά ή γελοία, αλλά γιατί το να φοράνε ψεύτικες μάσκες οι άνθρωποι ήταν πιο βολικό. Έπρεπε ο άντρας να είναι σατράπης και αδιάφορος, χωρίς συναισθήματα. Ήταν ο αφέντης. 

Οι γυναίκες έπρεπε να είναι υποτακτικές, να μην έχουν όνειρα και στόχους, πάρα μόνο να φροντίζουν τον άντρα, τα παιδιά και το σπίτι και να σκύβουν το κεφάλι. Δικαίωμα στη εργασία, την παιδεία, την διασκέδαση, τον έρωτα, είχαν για πολλούς αιώνες μόνο οι άντρες. Οι φαλλοκρατικές αντιλήψεις έχουν βασανίσει πολλές ψυχές. Επίσης έχει δαιμονοποιηθεί η σύγχρονη γυναίκα, με το επιχείρημα πως έχει γίνει άντρας και θέλει να έχει το πάνω χέρι, ή να βγάζει περισσότερα χρήματα να διεκδικεί πιο πολλά στην αγορά εργασίας και στις σπουδές. Βέβαια όμως οι γυναίκες πάντα έτσι ήταν δεν άλλαξε κάτι. Το μόνο που άλλαξε είναι οι ευκαιρίες που της δίνονται πια και πως μπορεί να διεκδικεί ελεύθερα χωρίς να λιθοβοληθεί στην πλατεία. Η μόνη διαφορά είναι πως παλιά ήταν όλα καταπιεσμένα. Τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι πράξεις...

Οι μάσκες πέφτουν και ο άνθρωπος πια έχει την ανάγκη και αποζητά τον αληθινό του εαυτό χωρίς μάσκες. Και αυτό μόνο πρόοδος μπορεί να είναι και όχι προβληματική και δυσλειτουργική κοινωνία όπως κάποιοι επιμένουν να λένε. Δεν υπάρχει θέμα ανισότητας των δύο φύλων. Ο κάθε άνθρωπος -ανεξαρτήτως φύλου- τα καταφέρνει ξεχωριστά σε αυτά που μπορεί καλύτερα. Υπάρχουν γυναίκες που τα καταφέρνουν καλύτερα από άντρες σε κατεξοχήν αντρικές δουλειές και δεξιότητες και το αντίθετο. Όταν σταματήσουμε σαν κοινωνία, αλλά και σαν άνθρωποι, να βάζουμε ταμπέλες τότε ο κόσμος θα γίνει καλύτερος. Ο καθένας είναι ξεχωριστός και δεν τίθεται θέμα ανισότητας. Αυτό που χρειάζεται είναι δικαιοσύνη. Δεν μπορείς να βάζεις στο ίδιο τσουβάλι όλες τις γυναίκες και σε ένα άλλο όλους τους άντρες και σαν κοινωνία να προσφέρεις στείρα δήθεν δικαιοσύνη. Ο κάθε άνθρωπος επιτέλους πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά με βάση τις ατομικές του διαφορές και δεξιότητες και ανάλογα να ζει, να εκπαιδεύεται και να δουλεύει. Η μαζοποίηση δημιουργεί ανισότητες.

Ο κόσμος αλλάζει και δεν χωράει μεσαιωνικές αντιλήψεις πια. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις κατάταξης όσων αφορά την πρόοδο σε αυτό τον τομέα στην Ευρώπη. Άλλωστε το να σε αναγκάζω να δουλεύεις ώρες ατελείωτες για ψίχουλα και απλά η εναρμόνιση οικογενειακής ζωής είναι να σου κρατάω το παιδί ολοήμερο ώστε να το βλέπεις όλο και λιγότερο μόνο πρόοδο δεν το λες! 

Εδώ χρειάζεται κάτι ριζοσπαστικό, σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε κάποιες χώρες, θρησκείες και στην ελληνική επαρχία υπάρχουν ακόμη έντονα αυτά τα κατάλοιπα της παλιάς εποχής και εκεί αποκαλύπτεται και η ψυχοπαθογένεια της ελληνικής οικογένειας, ωστόσο είναι ενθαρρυντικό πως εξελίσσεται με τις νέες γενιές και τείνει να εξαλειφθεί. Η ανθρωπότητα προχωρά σε μια νέα εποχή, πιο αυθεντική, πιο αληθινή, πιο κοντά στον πραγματικό εαυτό μας, πιο κοντά στην αποδοχή και την αγάπη και την αυτογνωσία, και αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι...

Αποστολάκη Κ. Κωνσταντίνα

-Σύμβουλος συνθετικής θεραπείας
-Σύμβουλος ψυχικής υγείας
-Ψυχοθεραπεύτρια


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!