Οι μουγγές φωνές της νιότης μας πεθαίνουν...

2019-03-02

Οι μουγγές φωνές της νιότης μας πεθαίνουν.

Ψάχνουν καταφύγιο σε ένα παλιό σκουριασμένο συνήθειο, μα ο χρόνος καταπνίγει τους έρωτες.

Οι δείκτες του ρολογιού έχουν χώρο να κινηθούν κι αυτό είναι που μας καθησυχάζει.

Πως όταν το πρωί θα ανατείλλει το φώς της ελπίδας, δε θα είμαστε οι πρώτοι απεθανόντες.

Οι μουγγές φωνές της νιότης μας πεθαίνουν.

Τα ποιήματα είναι ρηχά και η αλήθεια φαίνεται έντονη στα μισόκλειστα από τη νύστα βλέφαρα. 

Λείπει το συναίσθημα κι αυτό είναι που μας πνίγει. 

Γιατί το αόρατο δοξάρι του χαρτιού, δεν παίζει σωστά τις νότες. 

Οι μουγγές φωνές της νιότης μας πεθαίνουν.

Και πεθαίνουν βάναυσα, κλειστές στο θάλαμο της λογικής. 

Τα βουνά, τα κάστρα, οι γίγαντες κι οι δράκοι μοιάζουν άδοξες ελπίδες για την εξιλέωση. 

Μα ο κόσμος πλέον δεν πολεμά με σπαθιά και πώς να κατακτήσω τη γη;

A. B.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...