Οι άνθρωποι φεύγουν μόλις πάρουν αυτό που θέλουν!

2018-11-12

Τι πάει λάθος με την εποχή που ζούμε; Γιατί πρέπει να είναι γεμάτη από εγωισμό και φόβο; Τι πάει λάθος με εμάς; Από τη μια τρέχουμε, για να προλάβουμε το χρόνο και από την άλλη, μένουμε κρυμμένοι σε μια γωνιά και τον βλέπουμε καθώς περνά. Διχασμένοι στο αν ζούμε πραγματικά ή αν απλά υπάρχουμε... Το λάθος μας είναι ότι πάμε και πέφτουμε με τα μούτρα σε ανθρώπους καρμπόν. Πάμε και επενδύουμε σε σχέσεις καταδικασμένες. Ζώντας για πάντα παγιδευμένοι σε μοτίβα...

Μα πώς είναι δυνατόν να μας ενθουσιάζουν άνθρωποι που μας δίνουν μονάχα, μια σύντομη περίληψη για το ποιοι είναι πραγματικά, όταν εμείς οι ίδιοι είμαστε ολόκληρα βιβλία; Αυτοί απλά κυνηγάνε ένα κεφάλαιο, ενώ εμείς μια ολοκληρωμένη ιστορία... Πώς τους επιτρέπουμε να μας απογοητεύουν; 

Δε φταίνε αυτοί που δεν θέλουν να μας γνωρίσουν πραγματικά και δεν θέλουν κι εμείς να τους γνωρίσουμε. Άλλωστε οι επιθυμίες του καθενός μας διαφέρουν και οι σχέσεις πλέον είναι ζόρικες σε σχέση με εμάς τους ίδιους. Οπότε η φυγή είναι μονόδρομος.

Ήσυχη χωρίς πολύ θόρυβο... Ένας φαύλος κύκλος είναι όλα! Κι εμείς κουβαλάμε φαντάσματα του παρελθόντος και παλεύουμε με τους δικούς μας δαίμονες... Δική μας επιλογή το αν θα γίνουμε θύτες ή αν θα παραμείνουμε τα θύματα.

Βέβαια το σωστό είναι να μην είμαστε ούτε το ένα, ούτε το άλλο, γιατί δεν προχωράμε όσο αφήνουμε το παρελθόν να μας στοιχειώνει... Γιατί αν αυτό συνεχίζει να μας επηρεάζει, τότε κι εμείς μένουμε κολλημένοι σε αυτό και κάτι τέτοιο βλάπτει τόσο εμάς, όσο και τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!