Ο βάτραχος...

2019-02-03

Ένα από τα πιο χρήσιμα πειράματα που έχουν γίνει στον κόσμο είναι το πείραμα του βατράχου... Δε ξέρω ποσό διεστραμμένος ήταν αυτός που το εκτέλεσε, αλλά το αποτέλεσμα μετράει... 

Για κάποιο λόγο λοιπόν ένας βλαμμένος ήθελε οπωσδήποτε να βράσει έναν ζωντανό βάτραχο...Έβαλε το νερό να βράσει και έριξε μέσα τον βάτραχο... Ο βάτραχος όμως πηδούσε αν και ζεματισμενος και βγήκε....

Αυτό λοιπόν το προσπάθησε προφανώς για αρκετό καιρό μέχρι να ανάψει η ηλιθια λάμπα πανω από το διεστραμμένο κεφάλι του...
Ώσπου μια μέρα έβαλε τον βάτραχο μέσα στην κατσαρόλα σε νερό κανονικής θερμοκρασίας.... Ο βάτραχος έκατσε... Και αυτός άρχισε σιγά σιγά να ανεβάζει την θερμοκρασία... Και ο βάτραχος συνήθιζε και δεν πηδούσε έξω... Ο βάτραχος έβρασε στο τέλος χωρίς καμία πια προσπάθεια να σώσει τη ζωή του...

Αυτό λοιπόν σήμερα το ζω, το ζεις κι εσύ, το ζει,το ζούμε, το ζείτε, το ζουν... Γίναμε βατράχια ενός τρελού επιστήμονα που μας βράζει με το γάντι... Ανάβει την μοναξια, την ανέχεια, την καταθλιψη και μας αφήνει με αυτά να ματαιωθουμε… Και βράζουμε...

Βέβαια δεν έχω τη λύση ούτε σε αυτό το κείμενο, και δε θα τη βρείτε ούτε και σε κανένα άλλο θετικής αναπλαισιωσης... Η λύση έρχεται μόνη της, αν έρθει... Εγώ μόνο την ελπίδα θέλω να δώσω και την πίστη μου σε αυτή....\Και ίσως αντί για βραστό βατράχι γίνουμε άνθρωποι με όνειρα... Ούτε ο βάτραχος ήθελε να βράσει, το ρολόι του μπερδεύτηκε και πήγαν όλα κατά διαόλου!!!

Αν λοιπόν κάπου στο κείμενο έκανες ένα αυθόρμητο κουαξ ψάξε τι σε βράζει και κλέψε τους στίχους, βάλε φωτιά σε ο,τι σε καίει και σε ό,τι σου τρώει ψυχή... Και δες τι περισσεύει και τι λείπει και δώσε ένα σάλτο και αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι...

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!