Ό,τι έχει μείνει...

2019-01-28

Πόσο πόνο ακόμα ν'αντέξουν αυτά τα μάτια, για να μην κλάψουν γι'ακόμα μια φορά;
Πόσα βράδια πέρασαν, με 'σένα να κυνηγάς μια ακόμα ουτοπία;
Πως επέτρεψες σε αυτήν την ψυχή, να αιμορραγήσει;
Μόνο για λίγο έμεινε ελεύθερη...
Και γέμισε με ελπίδες, με όνειρα...
Ξανά και ξανά.
Γέμισε με ενθουσιασμό, με χαρά...
Πάλι και πάλι.
Γιατί;
Για το τίποτα.
Και πόσες νύχτες άφησες να πάνε χαμένες, για ένα τίποτα;
Γιατί αρνιόσουν πεισματικά να δεις την αλήθεια, που βρισκόταν μπροστά στα μάτια σου;
Εκείνη φώναζε από μακριά αλλά εσύ, είχες κλείσει τα αυτιά σου.
Έκλεισες τα μάτια σου, γιατί δεν ήθελες να δεις τα σημάδια...
Κάπως έτσι δεν αντιδρά κι ένα παιδί;
Νύχτα κι άλλη νύχτα... 
Ακόμη μια νύχτα...
Και στο τέλος...
Τίποτα.

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!