O τελευταίος μου σταθμός...

2019-07-15

Ο τελευταίος μου σταθμός,
ο ένας και μοναδικός,
εσύ.
Η πρώτη φορά που χτύπησε η καρδιά μου,
η στιγμή που μεγάλωσα,
εσύ.
Ο λόγος που έλαμπα ολόκληρη,
η μόνη φορά που δεν ήξερα τι πάει να πει "εγωισμός",
εσύ.
Ο τελευταίος μου σταθμός,
ο πιο έντονος, ο πιο αληθινός,
εσύ.
Το κομμάτι της ζωής μου,
της χαμένης μου αθωότητας,
εσύ.
Η ζωή μου μέχρι να σβήσω…

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...